• • Strona główna
• • Aktualności
• • Bank wiedzy
• • Kontakt
• • Zaloguj

•  III kwartał 2010

Rady jak ograniczyć wytwarzanie odpadów w naszym gospodarstwie domowym.

Zasada "mądrych zakupów" polega na:

• •wybieraj produkty bez opakowań, np. warzywa, owoce, artykuły gospodarstwa domowego,
• wybieraj towary w większych opakowaniach np. proszek do prania, karma dla zwierząt, płyn do płukania tkanin,
• wybieraj produkty w formie koncentratów,
• zastanów się, czy tak wiele używanych w domu chemicznych środków czystości na pewno jest konieczne i czy nie można zastąpić je innymi bardziej przyjaznymi dla środowiska jak soda, kwasek cytrynowy lub sok z cytryny, ocet,
• wybieraj produkty zapakowane w opakowania przyjazne dla środowiska np. wyprodukowane z surowców wtórnych, ulegające biodegradacji,
• wybieraj produkty jak najmniej opakowane,
• unikaj zakupu towarów w wielowarstwowym opakowaniu, np. pasty do zębów, która poza tubką, zapakowana jest w kartonowe pudełko, a czasem nawet w większą paczkę owiniętą folią,
• unikaj zakupu towarów w opakowaniach z tworzyw sztucznych (np. napojów w jednorazowych, niezwrotnych butelkach) - wybieraj odpowiedniki wykonane ze szkła, papieru lub metalu,
• zabieraj na zakupy torby wielokrotnego użytku np. lniane, tak żeby nie przynosić do domu sterty jednorazowych worków foliowych,
• odmawiaj w sklepach przyjmowania plastikowych toreb jednorazowego użytku i reklamówek,
• wybieraj przedmioty z gwarancją długiego użytkowania i możliwością naprawy,
• kupując nowy sprzęt elektryczny lub elektroniczny oddaj stary,
• zwróć do sklepu opakowania po odpadach niebezpiecznych,
• zamiast jednorazowych baterii kupuj baterie nadające się do ładowania, czyli tzw. akumulatorki wraz z ładowarką - ich stosowanie jest tańsze i zmniejsza ilość trujących odpadów (np. kadmu czy rtęci),
• używaj ponownie opakowania np. szklane do przechowywania przetworów, jako pojemniki na różne znajdujące się w domu drobiazgi.

• Co grozi za wyrzucanie bateri do śmietnika?

Możesz dostać nawet 500 zł grzywny za wyrzucenie baterii do kosza. Nowelizacja rozporządzenia o nadaniu inspektorom Inspekcji Ochrony Środowiska uprawnień do nakładania grzywien wejdzie w życie 31 sierpnia 2010 r. Pozwoli to inspektorom karać mandatami osoby, które wyrzucają baterie czy akumulatory na śmietnik. Nowością są  też kary nakładane też  na przedsiębiorców importujący baterie, którzy nie posługują się specjalnym numerem rejestrowym lub nie mających podpisanych umów z firmami zbierającymi zużyte baterie. Do tej pory inspektorzy musieli kierować wnioski do sądów, a teraz w przypadku małych wykroczeń sami będą mogli wystawić mandat do 500 zł. Tylko w przypadku większych spraw będą rozwiązywane drogą prawną.

http://wiadomosci.ekologia.pl/srodowisko/Beda-kary-za-wyrzucanie-baterii,13001.html

•  Selektywne zbieranie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego

Selektywne zbieranie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest obowiązkiem moralnym, ale przede wszystkim obowiązek określony prawem:

Ustawa z 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, która weszła w życie 21 październiku 2005 nakłada szereg obowiązków na konsumentów indywidualnych i instytucjonalnych, czyli
1. obywateli

Obowiązek segregowania odpadów elektrycznych i elektronicznych i oddawania ich do odpowiedniego punktu zbierania (albo w sklepach 1:1, albo w punktach wskazanych przez gminę – każda ilość dowolnego rodzaju). Za pozostawienie tego typu sprzętu w miejscu do tego nie przeznaczonym (np. wyrzucenie łącznie z innymi odpadami czy porzucenie w lesie) grozi grzywna od 50 do 5000 zł.)

2. instytucje

(zarówno komercyjne , jak i państwowe): hotele, restauracje, firmy, jak i szkoły, urzędy, banki, poczta, szpitale - czyli instytucje użyteczności publicznej, biura, etc.).
Obowiązek segregowania odpadów elektrycznych i elektronicznych i oddawania ich do odpowiedniego punktu zbierania. Za pozostawienie tego typu sprzętu w miejscu do tego nie przeznaczonym (np. wyrzucenie łącznie z innymi odpadami czy porzucenie w lesie) grożą kary ustawowe.
 

• Kary za wysypiska

Unia Europejska od miesiąca nalicza nam kary, bo wyrzucamy za dużo śmieci na wysypiska. By nie płacić musimy to zmienić do 1 stycznia 2011 r. - informuje "Gazeta Wyborcza". Wstępując do UE, przyjęliśmy zobowiązania dotyczące poprawy gospodarki odpadami. Tymczasem w tym roku ilość wyrzucanych na wysypiska śmieci zmniejszyliśmy zaledwie o 8 proc., a mieliśmy o 25 proc. Od 2013 r. na wysypiska ma trafiać najwyżej połowa odpadów. Powinniśmy też odzyskiwać surowce wtórne i spalać resztę śmieci. Ponieważ nie wypełniliśmy zobowiązań, od 16 lipca Komisja Europejska liczy karne dni. Za każdy zapłacimy 40 tys. euro. Jeśli to się nie zmieni do 1 stycznia, pierwszą grzywnę (ok. 7 mln zł za 2010 r.) możemy zapłacić już w przyszłym roku. Od 2013 r. stawka będzie wyższa - ok. 250 tys. euro dziennie. źródło: PAP

• Co nam dają Konferencje Klimatyczne - czyli o przygotowaniach do przyszłorocznej Konferencji COP16

Przedstawiciele prawie wszystkich krajów świata spotkali się w Bonn na kolejnej sesji globalnych negocjacji klimatycznych ONZ. Bonn Climate Change Talks były przedostatnim spotkaniem przed zaplanowaną na grudzień tego roku XVI Konferencją Stron Konwencji Klimatycznej (COP16) w Cancun w Meksyku.

Bonn Climate Change Talks zakończyły się 6 sierpnia br. Społeczność międzynarodowa wciąż pracuje, aby stworzyć nowy klimatyczny ład. Wszystkie strony deklarują potrzebę, a także wolę polityczną, zawarcia jak najszybciej prawnie wiążącego porozumienia klimatycznego. Podczas ostatniej sesji negocjacyjnej Konwencji Klimatycznej ONZ w Bonn zainicjowano działanie grup pracujących bezpośrednio nad tekstem porozumienia.

Kwestia drugiego okresu zobowiązań Kioto należy do najtrudniejszych w prowadzonych negocjacjach. Istotnym elementem negocjacji są kwestie kontynuacji zobowiązań redukcyjnych dla państw sygnatariuszy Protokołu z Kioto. W opinii grupy krajów rozwijających się zawarcie porozumienia co do drugiego okresu zobowiązań będzie testem wiarygodności deklaracji składanych przez kraje rozwinięte, a także warunkiem zawarcia w 2011 roku nowego porozumienia globalnego.

Wobec braku innego prawnie wiążącego instrumentu, kraje rozwijające się obawiają się, że jeśli nie uzgodniono by nowych zobowiązań redukcyjnych na lata 2013-2020 zgodnie z Protokołem z Kioto, zniknąłby jakikolwiek przymus prawny, nie tylko do redukowania emisji przez kraje rozwinięte, ale także do realizacji w krajach rozwijających się projektów redukujących emisję i skutkujących przekazywaniem do nich nowoczesnych technologii.

Większości stron zależy także na uniknięciu sytuacji luki czasowej pomiędzy wygaśnięciem zobowiązań okresu Kioto (lata 2008-2012), a wejściem w życie nowego porozumienia. Powodowałoby to istotne trudności polityczne, przede wszystkim w negocjacjach, ale także w realizacji projektów zgodnych z mechanizmami elastycznymi Protokołu z Kioto (JI – wspólne wdrożenia, CDM – mechanizm czystego rozwoju, ET – handel emisjami).

UE oraz Polska są gotowe przyjąć zobowiązania drugiego okresu zobowiązań Kioto wskazując jednak na konieczność uzgodnienia zaangażowania się w porównywalny sposób tych, którzy do tej pory pozostawali poza Protokołem (przede wszystkim USA), a także poprawienia niektórych zapisów, tak aby uzyskać jeszcze większą efektywność działań redukcyjnych. Chodzi tu przede wszystkim o zasady rozliczania emisji z LULUCF – użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa (w Polsce – tylko z leśnictwa) oraz zagwarantowanie takiego sposobu rozliczania nadwyżek uprawnień emisyjnych AAU z pierwszego okresu zobowiązań, aby nie osłabić wysiłków redukcyjnych państwa - strony Konwencji Klimatycznej. Warunki stawiane przez UE mają na celu nie tylko wzmocnienie tzw. „integralności środowiskowej” całego systemu, ale także zapewnienie porównywalnych warunków konkurencyjnych dla przedsiębiorców z UE.

Bliskie uzgodnienia są zasady nowego mechanizmu technologicznego. Powstanie Techniczny Komitet Wykonawczy mający za zadanie uzgadniać politykę technologiczną z punktu widzenia celów klimatycznych (zarówno w zakresie ograniczania emisji jak i adaptacji do zmian klimatu), a także skutków społecznych i ekonomicznych dla krajów rozwijających się absorbujących pomoc. Będzie on wspierany przez Centrum koordynujące przepływ informacji pomiędzy siecią centrów krajowych i regionalnych (instytuty, uczelnie, ośrodki informacyjne, biura doradcze itd.).

Jedną z najważniejszych kwestii wciąż podnoszonych przez kraje rozwijające się jest dostępność (z uwagi na koszt) najnowocześniejszych technologii, a także konieczność wypracowania jasnych powiązań pomiędzy mechanizmem technologicznym a finansowym.

Bez rozstrzygnięcia pozostają nadal kwestie: poziomu ambicji działań redukcyjnych i zagregowania wysiłków krajów rozwiniętych, stworzenia mechanizmu „ubezpieczeniowego” od strat i zniszczeń powodowanych w krajach rozwijających się przez ekstremalne zjawiska atmosferyczne przypisywane zmianom klimatu, a także przez wzrost poziomu morza oraz przyjęcia granicy wzrostu średniej temperatury 1,5 °C, zamiast obecnych 2°C. Skutkiem takiej zmiany byłoby przyjęcie bezpiecznej granicy koncentracji gazów cieplarnianych w atmosferze 350 ppm, zamiast 450 ppm; zasad włączenia międzynarodowego transportu morskiego oraz lotnictwa do globalnych wysiłków redukcyjnych.

Negocjacje w zakresie mechanizmu technologicznego, włączenia lotnictwa i międzynarodowego transportu morskiego, a także mechanizmów rynkowych i pozarynkowych, prowadził w imieniu UE Tomasz Chruszczow, dyrektor Departamentu Zmian Klimatu i Ochrony Atmosfery w MŚ.

Negocjatorzy wiele nadziei wiążą z kolejną, bezpośrednio poprzedzającą szczyt w Meksyku październikową sesją (4- 9 października), której gospodarzem będą Chiny.

Przewidywanym efektem tegorocznego szczytu klimatycznego w Meksyku będzie podjęcie przez COP16 szeregu decyzji w sprawach transferu technologii, mechanizmu finansowego, adaptacji, budowy potencjału w krajach rozwijających się, zasady monitorowania, raportowania i weryfikacji efektów.

COP16 przyjmie też mandat dla kontynuowania negocjacji w 2011 roku, w którym zostaną określone ramy dla przyszłego porozumienia klimatycznego, w tym cele redukcyjne dla krajów rozwiniętych i rozwijających się. Uzgodni także tryb pracy negocjatorów do kolejnej konferencji stron COP17, który odbędzie się w 2011 roku w Afryce Południowej.

Jeśli dojdzie do sfinalizowania nowego porozumienia klimatycznego w Johannesburgu w grudniu 2011 r. Polska, sprawująca w tym czasie przewodnictwo w Radzie UE, ma szansę odegrać historyczną rolę przyczyniając się wraz z innymi państwami członkowskimi UE do uzgodnienia nowego ładu klimatycznego.

źródło: mos.gov.pl

• Na naszej planecie nie ma czystego środowiska

Nie ma takiego miejsca na powierzchni naszego globu, które byłoby wolne od chemicznego skażenia. Badania dowodzą, że nawet ryby i inne zwierzęta złowione w morzach, setki kilometrów od brzegów, w trudno dostępnych jeziorach górskich, w regionach polarnych - a więc z dala od ośrodków przemysłowych - nie są wolne od chemikaliów. Woda deszczowa zanieczyszczona jest związkami stosowanymi w produktach jakie stosujemy w codziennym życiu. Skażenie chemiczne wód powoduje u niektórych gatunków widoczny spadek liczebności.

• Prawa i obowiązki Konsumentów w zakresie tzw. elektorśmieci

Zgodnie z ustawą o Zużytym Sprzęcie Elektrycznym i Elektronicznym (ZSEE) z dnia 29 lipca 2005r. oraz ustawą o Utrzymaniu Czystości i Porządku w Gminach z dnia 13 września 1996r konsument : Konsument nie może wyrzucać zużytego sprzętu łącznie z innymi odpadami. (art.36 ustawy ZSEE). Za pozostawienie tego typu sprzętu w miejscu do tego nie przeznaczonym (np. wyrzucenie do śmietnika, wystawienie przed blok czy porzucenie w lesie) grozi kara grzywny od 20 do 5000 zł. (art. 74 ustawy ZSEE)

Zobowiązany jest oddawać zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny zbierającemu taki sprzęt. (art.35 ustawy ZSEE)

Zbierającym zużyty sprzęt określa się (art.3 ust. 16 ustawy o ZSEE):

• prowadzącego punkt zbierania zużytego sprzętu, w tym punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, punkt skupu złomu (mający pozwolenie na działalność oraz zarejestrowany w GIOŚ) lub zakład przetwarzania,
• gminną jednostkę organizacyjną prowadzącą działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych i przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych,
• -prowadzącego punkt serwisowy,
• sprzedawcę detalicznego i hurtowego.

Konsument ma prawo nieodpłatnie oddać zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny w punkcie zbierania. (art. 37 pkt 2 w związku z art.35 ustawy ZSEE)

Informacje obejmujące adresy punktów zbierania zużytego sprzętu, które działają na terenie danej gminy znajduje się na stronie internetowej danej gminy lub są podawane do wiadomości w inny zwyczajowo przyjęty sposób np. w gablotach informacyjnych. (art.3 ust. 2 pkt.6a ustawy UCiPwG)

Konsument ma prawo do nieodpłatnego oddania swojego zużytego sprzętu elektrycznego lub elektronicznego w sklepie, który przyjmuje zużyty sprzęt w ilości nie większej niż sprzedawany nowy sprzęt na zasadzie "1 za 1”, czyli lodówka za lodówkę, telewizor za telewizor, suszarka do włosów za suszarkę, świetlówka za świetlówkę itp. (art. 42 ust. 1 ustawy ZSEE)

Konsument ma prawo do nieodpłatnego oddania zużytego sprzętu elektrycznego lub elektronicznego w punkcie serwisowym, jeżeli naprawa sprzętu nie jest możliwa lub jest nieopłacalna (art. 42a ust. 1 ustawy o ZSEE)

Konsument ma prawo do informacji o wysokości Kosztów Gospodarowania Odpadami (art. 25, ust. 7 ustawy o ZSEE)
 
Źródło: elektoreko.pl

• Prawa i obowiązki Gmin i Powiatów w zakresie tzw. elektorśmieci

Zgodnie z ustawą o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (ZSEE) z dnia 29 lipca 2005r zmieniającą brzmienie ustawy o Utrzymaniu Czystości i Porządku w Gminach (UCiPwG) z dnia 13 września 1996r, do obowiązków gmin należy:

Utrzymanie czystości i porządku w gminach. (art.3 ust. 1 ustawy UCiPwG)

• Inicjowanie i ułatwianie tworzenia punktów zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, wskazywanie lokalizacji, w których mogą być prowadzone akcje odbierania zużytego sprzętu od mieszkańców gminy oraz podejmowanie działań informacyjnych i edukacyjnych w tym zakresie.
• Udostępnienie mieszkańcom na stronie internetowej oraz w sposób zwyczajowo przyjęty informacji o znajdujących się na terenie gminy zbierających zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny pochodzący z gospodarstw domowych, zawierających: firmę, oznaczenie siedziby i adres albo imię i nazwisko i adres zbierającego zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, a także adresy punktów zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. (art.3 ust. 2 pkt.6a ustawy UCiPwG)
• Rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, który jest aktem prawa miejscowego. (art.4 ust.2 ustawy UCiPwG)
• Regulamin ten określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości. Wymagania te obejmują m.in. prowadzenie we wskazanym zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych, w tym powstających w gospodarstwach domowych odpadów niebezpiecznych, odpadów wielkogabarytowych, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, zużytych baterii i zużytych akumulatorów i odpadów z remontów. (art.4 ust. 2 pkt 1 ppkt a) ustawy UCiPwG)
• Rada gminy ma obowiązek dostosować taki regulamin do gminnego planu gospodarki odpadami w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od daty uchwalenia tego planu. (art.4 ust 3 ustawy UCiPwG)
• Gmina ma obowiązek zorganizować odbiór odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, którzy nie zawarli umów na takie usługi z zakładami będącymi gminnymi jednostkami organizacyjnymi lub przedsiębiorcami posiadającymi zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych. (art. 6 ust 6 ustawy UCiPwG)
• Władze gminy mają prawo ukarać właściciela nieruchomości, który nie przestrzega regulaminu karą grzywny. (art. 10 ust 2a ustawy UCiPwG)
• Wójt, burmistrz, lub prezydent miasta powinien zostać poinformowany przez danego zbierającego w terminie 30 dni od podjęcia przez niego działalności o listę adresach prowadzonych przez niego punktów zbierania elektrośmieci. (art. 39 ust 1 ustawy o ZSEE)

 Źródło: elektoreko.pl

•  II kwartał 2010

 Baterie
Baterie i akumulatory oraz zużyte baterie i akumulatory zawierają niebezpieczne substancje, takie jak ołów, kadm czy rtęć. Kiedy się zużyją nie wolno ich wyrzucać do zwykłych pojemników na odpady, ponieważ groźne związki chemiczne wtedy się uwalniają i przenikają do gleby, wód i powietrza. Zagrożenie to może być stopniowo ograniczane jedynie dzięki unieszkodliwianiu zużytych baterii i akumulatorów. Reguluje to przyjęta 24 kwietnia 2009 roku Ustawa o bateriach i akumulatorach.Obowiązki wprowadzającego

 Za wprowadzającego uważa się firmy, które:

•  wprowadza po raz pierwszy na terytorium kraju do obrotu baterie lub akumulatory
• prowadzi działalność związana z importem lub wewnątrz wspólnotowym nabyciem baterii i akumulatorów na potrzeby wykonywanej własnej działalności.

 Wprowadzający baterie i akumulatory jest zobowiązany do:

1.  Rejestracji w GIOŚ. Jako firma określona w ustawie, należy zarejestrować się w Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska. W następstwie rejestracji otrzymają Państwo numer, który należy umieszczać na fakturach.
2.  Współpracy z zakładami przetwarzania, które zajmują się przetwarzaniem zużytych baterii i akumulatorów.
3.  Składania do marszałka województwa, w terminie do dnia 15 marca roku następnego: -rocznego sprawozdania o rodzaju, ilości i masie wprowadzonych do obrotu baterii i akumulatorów sprawozdania o osiągniętych poziomach zbierania wraz z wykazem punktów zbierania zużytych baterii i akumulatorów. wykazu zakładów przetwarzania zużytych baterii lub zużytych akumulatorów, z których prowadzącymi ma zawartą umowę.
4.  Zorganizowania i sfinansowania zbiórki, przetwarzania , recyklingu i unieszkodliwiania.
5.  Organizowania publicznych kampanii edukacyjnych i przeznaczania na ten cel 0,1% rocznych przychodów z tytułu wprowadzenia do obrotu baterii i akumulatorów.
6.  Umieszczania

• symbolu selektywnego zbierania na bateriach i akumulatorach
• oznaczenia na bateriach i akumulatorach:
• symbolem chemicznym Cd, jeżeli zawierają <0,002% wagowo kadmu
• symbolem chemicznym Pb, jeżeli zawierają <0,005% wagowo ołowiu
• oznaczenia na ogniwach guzikowych symbolu chemicznego Hg, jeżeli zawierają <0,0005% wagowo rtęci
• informacji o pojemnościach na bateriach przenośnych i akumulatorach przenośnych oraz bateriach samochodowych i akumulatorach samochodowych
• informacji w języku polskim o rodzaju zamontowanych w sprzęcie bateriach lub akumulatorów oraz jak bezpiecznie je z niego usuną.
  Źródło: www.auraeko.pl

Składowisko odpadów, potocznie wysypisko śmieci - to zlokalizowany i urządzony zgodnie z przepisami obiekt zorganizowanego deponowania odpadów. Pojęcie składowisko obejmuje również wylewisko odpadów ciekłych, wysypisko odpadów komunalnych, a także zwałowiska mas ziemnych. Składowanie odpadów może odbywać się wyłącznie w miejscu do tego wyznaczonym. Niekiedy w tym samym miejscu prowadzi się też selekcję i częściowy odzysk surowców wtórnych. Właścicielem składowiska jest zazwyczaj miejscowy samorząd terytorialny.

Wyróżniamy trzy rodzaje składowisk:

• Niezorganizowane - zajmują wyrobiska lub naturalne zagłębienia terenu, bez specjalnego przygotowania. Skutkiem takiego składowania odpadów jest m.in. zanieczyszczenie wód gruntowych, niekontrolowana emisja gazów do atmosfery oraz nadmierny rozwój ptactwa i gryzoni.
• Półzorganizowane - budowa takich wysypisk w ostatnich latach jest podejmowana dość często. Od poprzedniego rodzaju wysypisk odróżnia je zastosowanie izolacji składowanych odpadów od podłoża. Sposób ten jednak również nie zabezpiecza środowiska przed emisją ciekłych i gazowych odpadów. Stanowi przejściową formę w dążeniu do prawidłowego urządzenia i eksploatacji wysypisk.
• Zorganizowane - posiadają one specjalną lokalizację, z uwzględnieniem kryteriów hydrogeologicznych i geotechnicznych, spełniają obowiązujące wymogi techniczne oraz są odpowiednio eksploatowane.

•  Selektywna zbiórka odpadów opiera się  na:
• Zbiórce surowców wtórnych do przeznaczonych specjalnie na ten cel pojemników, worków, paczek itp.
• Zbiórce odpadów "niebezpiecznych", w zależności od rodzaju, do specjalnych pojemników, wyznaczonych punktów w gminie, punktów utylizacji itp.
• Sortowaniu i przeładunku zebranych surowców wtórnych.
• Transportu surowców wtórnych i odpadów "niebezpiecznych" do odbiorcy (producenta) lub miejsca utylizacji.

•  Sklepy o powierzchni handlowej powyżej 25 m2, a także hurtownie, mające w swojej ofercie baterie i akumulatory mają obowiązek nieodpłatnego przyjmowania zużytych ogniw.

• Pamiętaj, że gospodarując odpadami we własnym domu należy uwzględnić:
• właściwy sposób segregowania,
• ewentualne wykorzystanie odpadów,
• sposób postępowania z różnymi rodzajami odpadów,
• recykling,
• odpady zielone z ogrodów przydomowych,
• zużyty sprzęt RTV i AGD, zużyte baterie i akumulatory,
• termometry rtęciowe i przeterminowane leki, chemikalia (farby, rozpuszczalniki, oleje odpadowe, itp.),
• stare meble, odpady budowlano-remontowe,
• wyroby zawierające azbest, stare samochody nienadające się do użytku lub naprawy, zużyte opony,
• prawa i obowiązki w zakresie odbierania odpadów komunalnych,
• koszty odbioru odpadów komunalnych, obowiązki gminy w zakresie gospodarki odpadami.

•  Oto kilka uwag dotyczących segregacji odpadów:

Papier

co wrzucać:

• gazety
• książki
• zeszyty
• tektura
• kartony

czego nie wrzucać:

• papierowych wkładów wodoodpornych
• tapet, kalek i papierów przebitkowych
• zatłuszczonych papierów, np. po maśle
• opakowania papierowe

co uzyskujemy:

• odzyskując papier z makulatury chronimy lasy
• ograniczenie zużycia energii, wody i zanieczyszczenia powietrza zmniejszenie ilości odpadów na składowiskach
• wyprodukowanie 1 tony papieru powoduje ścięcie 17 drzew, a z 100 ton makulatury można wytworzyć 90 ton papieru

Szkło

co wrzucać:

• butelki
• słoiki
• szklanki
   

czego nie wrzucać:

• zakrętek, przykrywek, kapsli i korków
• ceramiki, porcelany
• naczyń żaroodpornych
• stłuczka szklana bez metalu i tworzyw sztucznych
• luster, żarówek, szkła okiennego
• lamp neonowych i halogenowych

co uzyskujemy:

• odzyskując szkło tylko z 1 butelki można zaoszczędzić tyle energii ile zużyłaby 100W żarówka świecąca bez przerwy przez 4 godziny
• szkło nie ulega rozkładowi, możne natomiast być przetwarzane nieograniczoną ilość razy

Aluminium

co wrzucać:

• puszki po napojach

czego nie wrzucać:

• opakowań aluminiowych połączonych z papierem lub z innymi metalami czy plastikiem
• co uzyskujemy:
  odzyskując aluminium ze złomu oszczędzamy 95% energii potrzebnej do wyprodukowania aluminium z rudy boksytu
• recykling aluminium to 95% mniej zanieczyszczeń doprowadzanych do powietrza i 97% do wody
• produkcja aluminium pobiera bardzo dużo energii: na wyprodukowanie 1kg aluminium potrzeba tyle samo energii ile na wyprodukowanie 20kg chleba

Tworzywa sztuczne

co wrzucać:

• butelki po napojach (PET, PE)
• opakowania z tworzyw sztucznych (PET, PE, PP)

czego nie wrzucać:

• butelek po olejach silnikowych i spożywczych
• tworzy piankowych, skrzynek po napojach
• artykułów wykonanych z połączenia tworzywa sztucznego z innymi materiałami
• opakowań po farbach, substancjach żrących

co uzyskujemy:

• poddając tworzywa sztuczne powtórnemu przerobowi oszczędzamy węgiel, ropę naftową
• ograniczenie zużycia energii elektrycznej
• butelka plastikowa rozkłada się 500lat
  

• Korzyści wynikających z pozyskania i przetwarzania surowców wtórnych

• Selektywna zbiórka jest źródłem surowców, których ponowne przetworzenie wymaga najczęściej dużo mniejszych nakładów (energii, surowców itd.) niż w przypadku produkcji wykorzystującej surowce pierwotne. W szczególności ogromną rolę mają tu odpady opakowaniowe.
• Dzięki wykorzystaniu surowców wtórnych zmniejsza się zanieczyszczenie środowiska. Dobrym przykładem może tu być makulatura. Przy jej zastosowaniu do produkcji papieru, zużycie energii zmniejsza się średnio 2,5-krotnie, zużycie wody w procesie produkcyjnym o około 60%, zanieczyszczenia powietrza o około 75%, toksycznych ścieków papierniczych o około 35%. Ograniczona zostaje także wycinka drzew.
• Dzięki wykorzystaniu surowców wtórnych zmniejsza się udział surowców pierwotnych w produkcji, co stanowi ich oszczędność i nie wpływa na degradację krajobrazu.
  

I kwartał 2010

• Jednolite oznakowanie pomoże recyklingowi

  Celem akcji, która rozpoczęła się 18 marca w Wielkiej Brytanii, jest zastąpienie używanych obecnie symboli jednym, uniwersalnym oznaczeniem informującym konsumenta o tym, czy opakowanie produktu nadaje się do recyclingu. Ma to wyeliminować dezorientację, która uważana jest za jedną z głównych przeszkód na drodze do zwiększenia rat recyklingu.

  Głównymi celami akcji jest promocja recyklingu w gospodarstwach domowych oraz wsparcie władz lokalnych w działaniach recyklingowych i umożliwienie tym samym recyklingu produktów, które do tej pory nie były odzyskiwane. Akcje wsparło już wiele supermarketów. Między innymi do projektu przyłączyły się już takie firmy jak Tesco, Asda, Co-operative, Sainsbury’s i Kellog’s. Celem organizatorów jest pozyskanie członkostwa 60 firm do końca roku.

  Nowe oznaczenie będzie rozróżniało pomiędzy trzema kategoriami produktów:

  • recyklingowane na szeroką skalę
  • sprawdź lokalne wytyczne recyklingu
  • obecnie nie poddane recyklingowi

  Projekt ‘The On-Pack Recycling Label’ jest rezultatem wspólpracy the British Retail Consortium (BRC) oraz the Waste & Resources Action Programme (WRAP).

  źródło: CSRinfo.org

  ---

• Zmniejsza się ilość wytworzonych odpadów

 W 2008 r. wytworzono ok. 115 mln ton odpadów (z wyłączeniem odpadów komunalnych). W porównaniu z latami ubiegłymi (2000-2007) w 2008 r. ilość wytworzonych odpadów uległa zmniejszeniu o ponad 9 mln ton. Głównym źródłem odpadów jest: górnictwo (w szczególności węgla kamiennego – ok. 27% ilości wytworzonych odpadów ogółem), przetwórstwo przemysłowe - produkcja metali (głównie miedzi – 25%), artykułów spożywczych i napojów (ok. 6%) oraz
produkcja wyrobów chemicznych (ok. 5%), a także wytwarzanie i dystrybucja energii elektrycznej (prawie 13%). Największy udział w odpadach wytworzonych stanowią odpady z flotacyjnego wzbogacania rud metali nieżelaznych (ok. 26%), odpady powstające przy płukaniu i oczyszczaniu kopalin (ok. 25%) oraz mieszanki popiołowo-żużlowe z mokrego odprowadzania odpadów paleniskowych (ponad 6%).
Z ogólnej ilości wytworzonych w 2008 r. odpadów 75% poddano odzyskowi, ok. 18% unieszkodliwiono przez składowanie, 4% unieszkodliwiono w sposób inny niż składowanie, a ponad 3% poddano czasowemu magazynowaniu. Odpady deponowane na składowiskach ulegają niekontrolowanym procesom fizycznym, chemicznym i biologicznym, przez co mogą stanowić zagrożenie dla środowiska. Ogólna ilość odpadów (z wyłączeniem odpadów komunalnych) dotychczas nagromadzonych zmniejszyła się z 2011 mln ton w 2000 r. do 1732 mln ton w końcu 2008 r.

Źródło: Urząd Statystyczny. 2009

• Zmniejsza się liczba zebranych odpadów komunalnych

Ilość odpadów komunalnych zebranych w 2008 r. w porównaniu do 2000 r. była niższa o prawie 18%. W 2008 r. ok. 68,7% zmieszanych odpadów komunalnych została zebrana z gospodarstw domowych, ok. 25,7% z handlu, małego biznesu, biur i instytucji, zaś odpady z usług komunalnych (takich jak czyszczenie ulic lub utrzymanie parków czy cmentarzy) stanowiły 5,6% ogólnej masy zebranych odpadów.
Podstawowym sposobem postępowania z odpadami komunalnymi jest ich składowanie na wysypiskach. W 2008 r. unieszkodliwiono przez składowanie 87% odpadów zebranych (8,7 mln ton), unieszkodliwieniu termicznemu (w spalarniach) poddano jedynie 0,6%, a biologicznemu (w kompostowniach) niecałe 3%. Rosnąca liczba przypadków dzikiego składowania odpadów jest wciąż poważnym problemem gospodarki odpadami w Polsce, jako że proceder ten jest powodem szkód powstających w środowisku naturalnym i wpływa niekorzystnie na estetykę otoczenia. Na koniec roku 2008 funkcjonowało w Polsce 879 czynnych kontrolowanych składowisk, przyjmujących odpady komunalne, zajmujących około 3 000 ha oraz 3 481 dzikich wysypisk.

Źródło: Urząd Statystyczny. 2009

• Nie pal śmieci! - przypomina Urząd Miasta Krakowa

Tlenek i dwutlenek węgla, dwutlenek siarki, chlorowodór i cyjanowodór – to tylko niektóre szkodliwe związki, jakie powstają przy spalaniu odpadów w przydomowych paleniskach. Krakowski magistrat ostrzega: uprawianie tego szkodliwego procederu może kosztować nawet 5 tys. zł grzywny. 

Służby ochrony środowiska kontynuują działania mające na celu ograniczenie emisji ze spalania paliw stałych w domowych instalacjach grzewczych. W lutym akcje kontrolne prowadzone będą dwa razy w tygodniu, we wtorki i czwartki. Wspólne patrole z udziałem inspektorów z Wydziału Kształtowania Środowiska UMK oraz strażników miejskich mogą się pojawić na terenie wszystkich dzielnic Krakowa. Straż Miejska ostrzega, że w przypadku stwierdzenia palenia śmieci w nie przeznaczonych do tego instalacjach, grożą sankcje karne wynikające z art. 71 ustawy o odpadach. Grzywna może wynieść nawet 5 tys. złotych.

W ubiegłym roku w Krakowie przeprowadzono 107 kontroli. W kilkunastu przypadkach na miejscu stwierdzono spalanie odpadów w piecach, a sprawcy zostali ukarani mandatami. Z niektórych, kontrolowanych palenisk pobrano próbki popiołu, podejrzewając, że wykorzystywany jest tam niedozwolony materiał opałowy.

- W 7 przypadkach analizy przeprowadzone w laboratoriach Politechniki Krakowskiej wykazały obecność substancji chemicznych oraz ciężkich, wskazujących na spalanie odpadów w tych piecach. Podsumowanie tych analiz zostało przekazane do Straży Miejskiej, celem ukarania sprawców - informuje Ewa Olszowska-Dej, zastępca dyrektora Wydziału Kształtowania Środowiska.

Zdaniem specjalistów, jedną z głównych przyczyn sezonowego pogarszana się powietrza są przypadki spalania śmieci w przydomowych paleniskach. Tymczasem ekolodzy i lekarze biją na alarm: palenie śmieci w domowych piecach przynosi katastrofalne skutki dla naszego zdrowia i środowiska naturalnego. W ten sposób powstają takie szkodliwe związki chemiczne, jak tlenek i dwutlenek węgla, dwutlenek siarki, chlorowodór i cyjanowodór. Te szkodliwe substancje powodują choroby, zwłaszcza u dzieci. Atakowany jest układ oddechowy. Pojawiają się kaszel i duszności, mogą też wystąpić reakcje alergiczne na skórze.

Szczególnie niebezpieczne dla zdrowia jest spalanie w domowych piecach odpadów z tworzyw sztucznych np. butelek typu PET, worków foliowych, a także opakowań po sokach, mleku, odpadów z gumy, lakierowanego drewna, mebli. Do atmosfery wydobywa się niczym nie oczyszczony dym, zawierający szkodliwe substancje np. tlenki azotu, dwutlenek siarki, metale ciężkie (np. kadm, nikiel, ołów, rtęć), związki chloru, fluoru.

Szczególnie niebezpieczne są powstające przy spalaniu tworzyw sztucznych w niedostosowanych do tego domowych paleniskach rakotwórcze i toksyczne związki chemiczne zwane dioksynami. Ich działanie polega na powolnym, ale skutecznym uszkadzaniu rozmnażających się komórek w organizmach żywych, uszkadzaniu narządów wewnętrznych, wywoływaniu wysypek alergicznych, działaniu mutagennym, teratogennym i kancerogennym. Toksyczny wpływ na zdrowie może objawić się dopiero po kilkudziesięciu latach np. w postaci chorób nowotworowych.

Wykorzystywanie pieców domowych do spalania śmieci powoduje też uszkodzenia instalacji i przewodów kominowych. Związki chemiczne powstałe wskutek spalania odpadów z tworzyw sztucznych przyczyniają się do tworzenia tak zwanej sadzy mokrej i szklistej, która działa destrukcyjnie na ścianki przewodów kominowych.

źródło: krakow.pl

•  Wpływ przemysłu spożywczego na środowisko i gospodarkę odpadami /fragmrnt artykułu Romana Grzybowskiego: "Kierunki rozwoju przemysłu rolno-spożywczego i biotechnologii żywności"/

/.../
Intensywna eksploatacja środowiska naturalnego prowadzi do jego degradacji. Znaczący udział w tym procesie ma działalność związana z wytwarzaniem i spożywaniem żywności, zaczynając od produkcji rolniczej przez przetwórstwo i dystrybucję, kończąc na konsumencie.

Obok odpadów, które są usuwane lub likwidowane, występuje pojęcie produktów ubocznych, które są przekazywane do dalszego użytkowania. Poza zagrożeniem stwarzanym przez odpady i produkty uboczne wytworzone przez przemysł spożywczy duży wpływ na środowisko ma znaczne zużycie przez niego wody oraz emisja pyłów i gazów.
/.../

Rozpatrując problem oddziaływania na środowisko w ujęciu branżowym, to największy wpływ wywierają na nie branże zbożowo-młynarska i koncentratów spożywczych, a relatywnie duży mają branże: mleczarska, mięsna i drobiowa, piwowarska, tłuszczowa, spirytusowo-drożdżowa i cukrownicza.
/.../

Dla zmniejszenia niekorzystnego wpływu na środowisko produkty uboczne przemysłu spożywczego są zagospodarowywane, stanowiąc surowiec w kolejnych technologiach i tak serwatka zużywana jest częściowo jako pasza, trwają też prace nad jej wykorzystaniem do produkcji napojów orzeźwiających lub alkoholu etylowego. Wywar z gorzelni rolniczych jest doskonałą paszą dla zwierząt i bywa stosowany jako nawóz. Melasa, produkt uboczny przemysłu cukrowniczego, jest cennym surowcem dla przemysłu krajowego (spirytusowo-drożdżowego) i poszukiwanym artykułem eksportowym, a młóto browarne świeże i zakiszone jest chętnie odbierane z browarów jako pasza dla bydła.
Inne produkty odpadowe przemysłu spożywczego podlegają utylizacji. Dotyczy to przede wszystkim odpadów niebezpiecznych dla środowiska oraz zdrowia ludzi i zwierząt. Wstąpienie do UE nałożyło na przemysł spożywczy szczególną troskę o zagospodarowanie odpadów. Dyrektywa Rady 99/31/WE z 16.07.1999 zobowiązuje do zmniejszenia ilości składowanych odpadów w stosunku do masy wytwarzanej w 1995 r. o 25% do roku 2010, o 50% do roku 2013 i o 65% do roku 2020. Odpady organiczne, a do takich należą odpady przemysłu spożywczego, mogą być przetwarzane metodami biologicznymi lub termicznymi. Z uwagi na skład i wysoką wilgotność odpady przemysłu spożywczego przetwarzane są też metodami biologicznymi. Procesy biologiczne trwają dłużej i przebiegają w temperaturach niższych niż 80°C i dlatego nazywane są „zimnymi”. W odróżnieniu od metod termicznych, metody biologiczne są bezpieczniejsze dla środowiska. Nie prowadzą do powstawania substancji niebezpiecznych ani do emitowania do atmosfery gazów odlotowych. W biologicznym przetwarzaniu odpadów czynnikiem decydującym o przebiegu procesu są mikroorganizmy. Rozkład substancji organicznych w odpadach następuje w warunkach tlenowych (kompostowanie) lub w warunkach beztlenowych (fermentacja metanowa). Kompost daje możliwość zawrócenia substancji organicznych do obiegu materii.

/.../

• Odpady wielomateriałowe

• Składowanie pudełek i opakowań po prezentach

Piętrzące się góry odpadków w śmietnikach, rozsypane wokół przedmioty, pełne reklamówki nieposortowanych śmieci. Każdy z nas zna ten obraz, a jednak niewielu robi coś, żeby po kolejnych świętach podziwiać za swoim oknem widok inny niż rozsypane odpadki.

Odsetek Polaków sortujących śmieci jest znikomy, chociaż 2/3 odpadów komunalnych pochodzi z gospodarstw domowych. Sortujemy znacznie mniej, niż wynosi średnia unijna i znacznie mniej, niż wymagają unijne przepisy. Polacy mają czas na zmianę swoich nawyków do 2014 roku. Wtedy skończy się okres przejściowy na osiągnięcie ustalonych w dyrektywach poziomów odzysku i recyclingu szkła, papieru, metali i tworzyw sztucznych.

Taki obraz dotyczy przede wszystkim miast. Na otoczonych lasami polskich wsiach krajobraz jest inny. Tu nie ma przepełnionych śmietników. Zamiast nich spotkać możemy dzikie wysypiska śmieci. Są nielegalne, szpecą krajobraz i z pewnością nie zachęcają do agroturystyki. Ponieważ nie trzeba tu spełniać żadnych norm, uwalniające się ze śmieci substancje toksyczne przedostają się do gleby, wód gruntowych i atmosfery. Śmieci rozsypane w lesie są dla mieszkających w nim zwierząt takim samym utrapieniem, jakim dla nas byłoby rozsypanie na dywanie liści, igieł i szyszek.

Żeby zmienić sytuację, musimy zmienić nawyki. Sortowanie śmieci nie dotyczy tylko papieru, szkła, metali i tworzyw. Ze względu na niebezpieczne dla nas i środowiska właściwości, osobno powinniśmy wyrzucać baterie i akumulatory, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, oleje i przeterminowane leki.

W przyszłym roku Ministerstwo Środowiska przeprowadzi ogólnopolską kampanię społeczną promującą właściwe postępowanie z odpadami. Organizowane będą konkursy, specjalne akcje i happeningi, pojawią się także spoty radiowe i telewizyjne. Celem kampanii jest podjęcie ogólnonarodowej dyskusji na temat sposobów radzenia sobie z rosnącymi górami śmieci.

źródło: Gazeta Prawna

Unijne wytyczne w sprawie składowania odpadów na wysypiskach

 W 2010 roku trzeba ograniczyć ilość odpadów trafiających na lokalne składowiska. Za lekceważenie zobowiązań UE grożą kary do kilkuset tysięcy euro za każdy dzień spóźnienia. Rozwiązania, nad którymi pracuje rząd, nie gwarantują zwiększenia przetwarzanych śmieci.

Obecnie na wysypiskach składowanych jest około 96 proc. śmieci komunalnych. Zgodnie z unijnymi zobowiązaniami do 31 grudnia 2010 r. tylko 75 proc. odpadów komunalnych ulegających biodegradacji będzie mogło się znaleźć na składowiskach.

Za niewykonanie tych zobowiązań grożą Polsce kary. Komisji Europejski nie będzie trudno wykazać naszych zaniedbań i opóźnień. Rząd może jeszcze liczyć, że zostanie określony jakiś dodatkowy termin na nadrobienie opóźnienia. Jednak jeżeli i te zalecenia nie zostaną wykonane, sprawa polskich śmieci trafi zapewne na wokandę Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu, który nałoży na nasz kraj kary. Za jeden dzień opóźnień w wykonaniu unijnych zobowiązań kara może wynieść nawet 260 tys. euro. Za każdy dzień zwłoki. W tym przypadku ostateczna suma kary będzie zależała od tego, jak szybko ograniczymy ilość śmieci na składowiskach. Nie można też wykluczyć dodatkowej jednorazowej kary pieniężnej, która może wynieść kilka milionów euro.

Egzekwowanie kuleje
– Obecne przepisy mówią, że w planie gminnym wskazuje się instalacje, do których mają trafiać odpady komunalne. W praktyce są jednak wożone do innych miejsc – mówi Bolesław Maksymowicz z Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Ekologii Miast. Zaznacza, że ciężko jest zmusić przedsiębiorców odbierających odpady komunalne od mieszkańców, by wozili je tam, gdzie wskazuje gmina.

– Polski system gospodarki odpadami jest wyjątkowo nieskuteczny, gdyż kontrolą przedsiębiorców zajmują się urzędnicy, którzy w zakresie swych kompetencji mają także obowiązki związane z rolnictwem i innymi sprawami. – mówi Bolesław Maksymowicz. Dodaje, że w Polsce moce przerobowe kompostowni wykorzystywane są w prawie 30 procentach właśnie z uwagi na to, że odpady biodegradowalne trafiają przede wszystkim na wysypiska.

Obecnie to firmy zajmujące się gospodarką odpadami decydują o tym, gdzie ostatecznie trafią odpady, gdyż po odebraniu ich od mieszkańców gmin stają się właścicielem śmieci. W wielu przypadkach wybierają wysypiska, gdyż jest to tańsze od przetworzenia. Tymczasem samorządowcy podkreślają, że bez zmiany prawa ten stan rzeczy się nie zmieni i niebawem kary UE dosięgną Polskę.

Gdyby gmina miała władzę
– Oddanie samorządom władztwa nad odpadami komunalnymi jest pierwszym i podstawowym postulatem gmin. Bo tylko to skutecznie zapobiegnie przyrostowi dzikich wysypisk; tylko w ten sposób można uruchomić właściwy mechanizm selekcji odpadów – podkreśla Jarosław Kapsa z Urzędu Miasta Częstochowy.

Postulat ten znalazł się w założeniach projektu ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, który przygotowywało Ministerstwo Rozwoju Regionalnego. W lipcu 2009 roku prowadzenie projektu przejęło Ministerstwo Środowiska. Od tej pory niewiele wiadomo o losach tych propozycji.

– Założenia przygotowane przez Ministerstwo Środowiska podlegają konsultacjom w zespole prowadzonym przez ministra Michała Boniego – poinformowała nas Magdalena Sikorska, rzeczniczka resortu środowiska.

Pomysłem na ograniczenie ilości śmieci trafiających na składowiska jest zamykanie części takich miejsc. Sejm uchwalił już nowelizację ustawy o odpadach, która zakłada, że regionalny dyrektor ochrony środowiska, marszałek województwa lub starosta zamknie przepełnione wysypisko śmieci oraz takie, które nie spełnia wymagań ochrony środowiska. Nowelizacją ma się zająć jeszcze Senat.

Składowiska będą zamknięte
– Zamykanie składowisk z urzędu jest konieczne. Obecnie wszczęcie postępowania zmierzającego do zamknięcia składowiska może nastąpić wyłącznie na wniosek zarządzającego składowiskiem odpadów – mówi Dominik Wałkowski z Kancelarii Wardyński i Wspólnicy. Dodaje, że z uwagi na fakt, że jest to kosztowna i długotrwała procedura oraz wiążą się z tym duże wydatki na rekultywację terenu, wielu zarządzających składowiskiem nie chciało ich zamykać z własnej woli.

Rozwiązanie to jest jednak jedynie półśrodkiem i nie rozwiąże problemu ze składowaniem odpadów w Polsce.

– Część gmin prowadząca tanie składowiska nie gromadzi nawet odpowiedniej rezerwy na sfinansowanie likwidacji tych miejsc. Będzie to więc dla nich poważny problem – zaznacza Jarosław Kapsa.

Jeszcze jedna ustawa
Ministerstwo Środowiska przygotowało także projekt założeń do nowej ustawy o odpadach. W dokumencie tym znalazła się propozycja całkowitego zakazu składowania odpadów ulegających biodegradacji, jeżeli zostały zebrane selektywnie. Przygotowywane przepisy mają się przyczynić do zwiększenia ilości odpadów poddawanych procesom odzysku w tym recyklingu.

– Mniejsza będzie ilość odpadów poddawanych procesom unieszkodliwiania poprzez składowanie, które jest najmniej pożądanym sposobem gospodarowania odpadami – informuje Grzegorz Zygan z biura prasowego resortu.

Są miasta, gdzie wspierając się na istniejących regulacjach prawnych, udają się selektywne zbiórki odpadów i ograniczanie składowania śmieci na wysypiskach. W Lublinie na przykład urzędnicy porozumieli się z przedsiębiorcami i mieszkańcami. Są odpowiednie pojemniki na różne frakcje odpadów, co umożliwia ich segregację.

– Prezydent Lublina, jako jeden z pierwszych podpisał porozumienie z Zarządem Cementowni Cemex w Chełmie. Z dostarczanych tam odpadów produkowane jest paliwo na potrzeby cementowni, obecnie około 12 tys. ton rocznie – dodaje Marian Stani, dyrektor Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Lublin.

Szersza perspektywa

W Czechach, Danii, Finlandii i Holandii gospodarka odpadami komunalnymi jest zadaniem gmin. To one określają zasady odbioru, sortowania, utylizacji i unieszkodliwiania odpadów komunalnych. Dla realizacji swych zadań gminy mogą wybierać firmy komunalne lub prywatne, które działają na podstawie kontraktu.

źródło: Gazeta Prawna 

•  Szkodliwość spalanie odpadów w domowych piecach

W procesach spalania ważną rolę odgrywa temperatura spalania, gdy jest niewłaściwa (zbyt niska) w emitowanych spalinach powstają zanieczyszczenia, których oddziaływanie na środowisko naturalne i zdrowie ludzi jest bardzo szkodliwe. Temperatura spalania różnego rodzaju materiałów w paleniskach domowych odbywa się właśnie w niskich temperaturach (200 ? 500 stopni oC). Procesowi temu towarzyszy duży smród i emisja zanieczyszczeń do atmosfery, takich jak: tlenek węgla, nieorganiczne związki chloru, nieorganiczne związki fluoru, tlenki azotu, dwutlenek siarki, metale ciężkie ( kadm, rtęć, tytan, ołów, chrom i inne). Co istotne, substancje ulatniające się w wyniku spalania śmieci są bardzo trujące dla żywych organizmów.

W szczególności do atmosfery przedostają się takie zanieczyszczenia jak:
? pył (suchy),
? związki organiczne oznaczone jako węgiel całkowity,
? tlenek węgla (CO),
? nieorganiczne związki chloru oznaczone jako HCL,
? nieorganiczne związki fluoru oznaczone jako HF,
? tlenki azotu jako NOx,
? dwutlenek siarki (SO2),
? metale ciężkie zaliczane do klasy I (kadm, rtęć, tytan), II (arsen, kobalt, nikiel, selen), III (ołów, chrom).
W związku z opisanymi powyżej zagrożeniami nie wolno palić w piecu, ani w przydomowym ogródku m.in.:
? plastikowych pojemników i butelek po napojach,
? zużytych opon
? innych odpadów z gumy,
? przedmiotów z tworzyw sztucznych,
? elementów drewnianych pokrytych lakierem,
? sztucznej skóry,
? opakowań po rozpuszczalnikach czy środkach ochrony roślin,
? opakowań po farbach i lakierach,
? pozostałości farb i lakierów,
? plastikowych toreb foliowych z polityenu,
? papieru bielonego nieorganicznymi związkami chloru z nadrukiem farb kolorowych.

Palenie śmieci i nie przestrzeganie zasad ekologii podlega karze grzywny i może wynieść od 20,00 złotych do 5.000,00 złotych. Kara aresztu może wynieść od 5 do 30 dni. Każda przekonana osoba do tego, że spalanie odpadów w domowych piecach jest szkodliwe, pozwoli na zahamowanie wzrostu zachorowań nowotworowych, a co za tym idzie również i zgonów. Ponadto wpłynie na poprawę życia fauny i flory.

•  Dlaczego warto założyć kompostownik /Sławomir Stec/

Najlepszym sposobem na zmniejszenie objętości odpadów ulegających biodegradacji jest zorganizowanie w ogrodzie lub przy domu kompostu.
Kompostowanie jest to proces biochemicznego rozkładu związków organicznych, które bezpośrednio lub pośrednio powstały w wyniku fotosyntezy i asymilacji dwutlenku węgla i przechodzą proces odwrotny ? dysymilacji. Jest to rozkład umożliwiający odzyskanie substancji użyźniających glebę. Inaczej mówiąc jest to naturalna metoda unieszkodliwiania i zagospodarowania odpadów, polegająca na rozkładzie substancji organicznej przez mikroorganizmy ? bakterie tlenowe, nicienie, itp. Jest to proces przetwarzania substancji w kontrolowanych warunkach w obecności tlenu (powietrza), w odpowiedniej temperaturze i wilgotności.
Kompostowaniu mogą być poddawane substancje zawarte w odpadach komunalnych, rzadziej w odpadach przemysłowych i osadach ściekowych. Na kompost nadają się zatem: skoszona trawa, darń, wyrwane chwasty (bez nasion), muł i wodorosty (algi) z oczka wodnego, brunatnice (wodorosty morskie), chmiel (odpad piwowarski), opadłe liście, rozdrobnione gałęzie, fasola, fosforyt, fusy z kawy i herbaty, gryka ? łodygi i strąki, igły sosny, karma dla psów, koniczyna, kukurydza ? kolby i łodygi, kwiaty, lucerna, łupiny kakaowca, łupiny orzechów ziemnych, łuski ryżu, mączka dolomitowa, mchy, obierki warzyw i owoców (ale nie z cytrusów), oliwki, piasek glaukonitowy, popiół (z drewna) z kominka i grilla, przecier gronowy (odpad winiarski), rabarbar, siano, opadłe owoce, skorupki jajek, skorupy (małży, krabów, homarów, omułków i ostryg), słoma, tatarak, torf, wyka, wytłoczyny z jabłek, podarta tektura i papier (ale nie kolorowe czasopisma), odchody zwierzęce, pióra, odpadki kuchenne.
Nie należy kompostować: materiałów nieorganicznych (plastiku, szkła, metalu), liści porażonych przez choroby (np. kasztanowca ze szrotówkiem), solonych i tłustych odpadów kuchennych (sól i tłuszcz spowalniają rozkład), owoców cytrusowych i skórek po nich, kłączy perzu, resztek gotowanych potraw (ściągają szczury), resztek roślinnych porażonych groźnymi chorobami, takimi jak kiła kapusty, wirusy czy zaraza ziemniaka.
Kompostować można na pryzmie lub w specjalnych kompostowniach dostępnych w  sklepach ogrodniczych lub hipermarketach. Zakładanie kompostu można rozpocząć o każdej porze roku, a dojrzały kompost można wykorzystać już po niecałym roku.
W odpowiednich warunkach substancja organiczna zostaje przekształcona w kompost, przy zmniejszeniu objętości do około 70 ? 90%. Przy tak znacznym minimalizowaniu objętości odpadów komunalnych ich ?żywotność? może zostać przedłużona nawet o około 50% żywotności pierwotnej. W ten sposób obniżają się koszty składowania odpadów komunalnych, minimalizuje ilość powstającego biogazu i uciążliwość odorów.

•  Dlaczego baterie i akumulatory są bardzo szkodliwe?

Baterie i akumulatory są jednym z wielu odpadów wytwarzanych w gospodarstwach domowych, które są uznawane za bardzo niebezpieczne. Dzieje się tak, że głównym składnikiem ogniw baterii i akumulatorów są najbardziej toksyczne metale ciężkie: ołów, rtęć, kobalt, nikiel. Te właśnie pierwiastki ze zużytych i niezabezpieczonych baterii dostają się do środowiska, wód powierzchniowych, powietrza i gleby, skąd wchodzą w łańcuchy pokarmowe, a więc dostają się do organizmów człowieka, roślin, zwierząt.
Pierwiastki te są wybitnie kancerogenne. Dlatego baterie wymagają innego traktowania niż inne odpady.
A jak jest na co dzień? Najczęściej bateria i akumulatory przenikają do strumienia odpadów komunalnych i trafiają na składowiska komunalne. W rezultacie niebezpieczne substancje przenikają poprzez wody opadowe do gleby, wód powierzchniowych i podziemnych, powodując ich niebezpieczne skażenie.
W krajach Unii Europejskiej w każdym dużym sklepie znajdują się pojemnik na baterie. Natomiast w Polsce jeszcze jest wiele do zrobienia w tej kwestii.
Zgodnie z unijnymi przepisami producenci baterii i akumulatorów oraz importerzy są zobowiązani do utworzenia systemu zbiórki tych odpadów i uzyskania określonego w poszczególnych latach poziomu odzysku i recyklingu. Jeśli tego nie zrobią - muszą na konto marszałka wpłacić opłatę produktową.
Źródło: Przyroda Polska

• Technologie unieszkodliwiania wyeksploatowanych baterii zawierających rtęć

Proces technologiczny składa się z trzech faz (ciągów produkcyjnych), a mianowicie:

• przerobu wstępnego, obejmującego sortowanie i rozdrabnianie baterii lub świetlówek
• przerobu właściwego, tzn. termicznego wyżarzania rtęci, kondensacji, skraplania i unieszkodliwiania ścieków
• przerobu końcowego, obejmującego rozdrabnianie żużla oraz odzysk żelaza i cynku.

Wstępna obróbka obejmuje zespół sortujący, który umożliwia sortowanie różnych suchych ogniw w zależności od ich kształtu, masy, rozmiaru. Baterie są dzielone na pięć rodzajów: według kształtu i rozmiaru.

Termiczny przerób odbywa się w obrotowym piecu do wyżarzania i piecu dopalającym. W obrotowym piecu we wstępnym procesie wyżarzania jest uwalniana rtęć, następnie w komorze spalania typu LPG, w temperaturze od 600 do 800°C, uwalnia się rtęć związana w różnych połączeniach. Gazy i pary są kierowane do procesu kondensacji rtęci i jej ewentualnych połączeń. Pozostałość jest przesyłana do pieca dopalającego, w którym, po dopaleniu, całość zostaje oziębiona i odparowana bez pobierania ciepła.

Produktami końcowymi są odzyskiwane metale: rtęć, cynk i żelazo, natomiast pozostałości w postaci szlamów są unieszkodliwiane. Celem procesu jest przerób różnorodnych odpadów zawierających rtęć, stosownie do ich gatunku, kształtu, jakości i innych charakterystycznych cech.
Źródło: ecoportal.com

• Sposoby wywozu odpadów komunalnych

Odpady z miejsc gromadzenia do miejsc przerobu i unieszkodliwiania wywozi się głównie w systemie bezpośrednim. W przypadku większych odległości stosuje się najczęściej system pośredni - dwustopniowy (ze stacją przeładunkową). W systemie bezpośrednim rozróżnia się podsystem przesypowy i wymienny.

System przesypowy
W systemie przesypowym odpady przesypywane są z różnego rodzaju pojemników do samochodów zaopatrzonych w mechanizmy opróżniające i zagęszczające. Najczęściej stosowane są samochody lekkie - na podwoziu Star typ SM-56, SM-295 o pojemności około 7-10 m3 i ładowności 3,5 tony oraz samochody ciężkie oparte na podwoziu Jelcz typ SM-WUKO, JPH-PRESKO, SMJ-BRZESKO o pojemności 12-14 m3 i ładowności około 6 ton. Do odbioru i wywozu odpadów stałych zmieszanych oraz gromadzonych selektywnie - na rynku krajowym dostępne są również samochody specjalistyczne wysokiego zgniotu, z uniwersalnym systemem załadowczym.
Na ekonomikę transportu mają wpływ: gęstość przewożonych odpadów, długość tras przewozowych, ilość osób zatrudnionych przy odbiorze pojemników.
System przesypowy z zagęszczaniem jest systemem ekonomicznym, ponieważ umożliwia optymalne wykorzystanie ładowności samochodów.
Odbiór odpadów w omawianym systemie odbywa się poprzez jazdę w rejonie zbierania od posesji do posesji i przeładowywania zawartości pojemników do pojazdów odbierających odpady. Na te czynności samochody klasy Jelcz w zależności od współpracy z różnymi pojemnikami potrzebują: około 5 godz. - przy pojemnikach 110 l, około 2,5 godz. - przy pojemnikach 1,1 m3, około 1,5 godz. - przy pojemnikach 2,2 m3.

System wymienny
W systemie wymiennym odpady gromadzone są w kontenerach, a załadunek ich na samochody odbywa się poprzez wymianę kontenera napełnionego na pusty. Stosowane są samochody lekkie oparte na podwoziu Star typ SMW 200/280 0 ładowności około 4 tony oraz ciężkie oparte na podwoziu Jelcz typ JPW-10, SMW-422 0 ładowności 6-7 ton, a także SMW-642 (na podwoziu Jelcz P642 KCL) o ładowności 9,5 tony. Pojazdy SMW?642 przystosowane są do współpracy z kontenerami o objętości 16-34 m3. Najczęściej używane są samochody na podwoziu Star. Samochody kontenerowe z urządzeniem hakowym SMW-1142 na podwoziu Star 1142 (o ładowności około 5,9 tony) przystosowane są do współpracy z różnymi kontenerami (m.in. typu: ZW28, KP, KPP, SPW, PZK-7). Dla odpadów komunalnych stosuje się przeważnie kontenery typ KP-7 z zamykanymi klapami. Kontenery te mają ładowność użytkową około 4 tony i pojemność około 6,5 m3 - stąd optymalna gęstość przewożonych odpadów powinna wynosić około 600 kg/ma. Typowe odpady komunalne są około 2 - 3-krotnie lżejsze, dlatego też celem wykorzystania pełnej ładowności samochodu, system wymienny powinien być stosowany

Źródło: PGO dla Gminy Korczyna na lata 2004 - 2015

•  Segregacja odpadów na terenach wiejskich

Podstawowym elementem w gospodarce odpadami wiejskimi powinna być segregacja. Może być ona realizowana drogą zorganizowanej selektywnej zbiórki ?u źródła" i/lub drogą segregacji wtórnej w zakładzie unieszkodliwiania (na składowisku). Organizacja selektywnej zbiórki na obszarze gminy powinna uwzględniać obecne i docelowe rozwiązanie systemu gospodarki odpadami. Powinna uwzględniać głównie wielkość i strukturę zabudowy, rynek surowcowy oraz doświadczenia z dotychczasowych prób wprowadzania selektywnej zbiórki na podobnych obszarach.
Wdrożenie i rozwój selektywnej zbiórki jest procesem długotrwałym, rozwijanym sukcesywnie, wymagającym zaangażowania środków technicznych i organizacyjnych. Udział społeczności lokalnej jest ważnym czynnikiem, często decydującym o powodzeniu podejmowanych działań.
Podstawowe zalety selektywnej zbiórki odpadów ?u źródła" to: zbiórka surowców wtórnych nie zanieczyszczonych innymi odpadami, gromadzenie odpadów komunalnych z podziałem ukierunkowanym na technologię ich ostatecznej obróbki w zakładach utylizacji, zwiększenie ilości odpadów skierowanych do gospodarczego wykorzystania, krótkoterminowa reorganizacja systemu stosownie do sytuacji rynkowej (zależnie od możliwości zbytu odzyskiwanych surowców), ograniczenie ilości odpadów przewidzianych do ostatecznego składowania, wydłużenie czasu eksploatacji składowisk.

Stopień jednorodności odpadów użytkowych powinien być utrzymywany na możliwie najwyższym poziomie, ponieważ warunkiem ponownego ich wykorzystania jest czystość gatunkowa oraz niski stopień zanieczyszczenia.
Selektywna zbiórka odpadów może być realizowana w systemie ?kontener w sąsiedztwie" lub zbiórka ?u źródła".
?  Zbiórka w systemie ?kontener w sąsiedztwie" stosowana w zabudowie wielorodzinnej (pojemniki umieszczane w odległości do 50 m od budynków); również w miejscowościach wiejskich (pojemniki ustawiane w wybranych punktach miejscowości). Stosowane są zestawy pojemników odpowiednio oznakowanych. W pierwszym etapie wprowadza się pojemniki na surowce wtórne, których udział w odpadach jest znaczący i jednocześnie istnieje możliwość ich zbytu.
?  Zbiórka ?u źródła" - stosowana jest w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej. Zaletą jest otrzymywanie jednorodnych odpadów, wadą duża ilość worków i rozbudowany system transportu. Zbiórka ta jest formą elastyczną, umożliwiającą dochodzenie do coraz bardziej precyzyjnego selekcjonowania. Wymaga akceptacji i motywacji mieszkańców.

• Opracowania statystyczne GUS-u

Główny Urząd Statystyczny wydał opracowanie dotyczące infrastruktury komunalnej w 2008 roku. Portal komunalny.pl opracował zebraane przez GUS dane związane z gospodarką odpadami. Ich źródłem są wyniki opracowań uzyskanych na podstawie sprawozdań statystycznych, które sporządziły podmioty zajmujące się zbieraniem odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych, unieszkodliwianiem odpadów komunalnych, utylizacją i recyklingiem. 
Około 10 036,4 tys. ton odpadów komunalnych zostało zebranych w Polsce w roku 2008, co stanowi 0,5% spadek w stosunku do 10 082,6 tys. ton zebranych w roku 2007. W roku 2008 zebranych zostało około 263 kg odpadów komunalnych na 1 mieszkańca. Oszacowane ilości odpadów komunalnych wytworzonych przypadające na 1 mieszkańca są na poziomie zdecydowanie wyższym ? około 320 kg.

Około 57,7% odpadów komunalnych w 2008 zostało zebranych przez prywatne firmy oczyszczania (56,9% w 2007 roku) a pozostałe 42,3% przez firmy z sektora publicznego (43,1% w 2007 roku). W 2008 roku większość (około 68,7%) zmieszanych odpadów komunalnych została zebrana z gospodarstw domowych. Następnym znaczącym  źródłem (około 25,7%) był handel, mały biznes, biura i instytucje. Odpady z usług komunalnych, takich jak czyszczenie ulic lub utrzymanie parków czy cmentarzy to 5,6% ogólnej masy zebranych odpadów. W roku poprzednim było to odpowiednio 70%, 24,5% i 5,5%.

Udział odpadów komunalnych umieszczonych na składowiskach odpadów spadł z 90,2% w 2007 do 86,6% w roku 2008. Natomiast faktyczna masa odpadów unieszkodliwionych w ten sposób spadła z 9 098,4 tys. ton w 2007 roku do 8 693,2 tys. ton w 2008 roku. Na koniec roku 2008 funkcjonowało 879 czynnych kontrolowanych składowisk przyjmujących odpady komunalne, zajmujących około 3 000 ha.

Składowanie odpadów

Gaz składowiskowy, powstający w wyniku rozpadu biomasy na składowiskach odpadów, jest jednym z największych  źródeł emisji metanu do atmosfery. Uwolniony metan jest zarówno groźnym gazem cieplarnianym jak też stanowi zagrożenie wybuchem migrując pod ziemią do okolicznych budynków.

W Polsce jednak znacząca większość (81%) z 340 kontrolowanych składowisk z instalacją służącą do odgazowywania to takie, w których ujmowany gaz składowiskowy uchodzi do atmosfery. Kolejne 16% to składowiska, gdzie ujmowany gaz jest używany do produkcji energii odnawialnej (cieplnej lub elektrycznej), a pozostałe 3% to takie, gdzie gaz jest spalany w pochodni bez odzysku energii (następuje przekształcanie metanu w dwutlenek węgla).

Dzikie składowiska

Rosnąca liczba przypadków dzikiego składowania odpadów jest wciąż poważnym problemem gospodarki odpadami w Polsce, jako że proceder ten jest powodem szkód powstających w środowisku naturalnym i wpływa niekorzystnie na estetykę otoczenia. Na koniec 2008 roku w Polsce istniało 3 481 dzikich wysypisk, o 23% więcej niż w roku poprzednim. Dzikie składowanie odpadów miało miejsce zarówno w miastach, jak i na obszarach wiejskich. Na koniec 2008 roku około 68,7% istniejących dzikich wysypisk zlokalizowanych było na obszarach wiejskich, podczas gdy około 31,3% w miastach. W roku 2007 było to odpowiednio 70,4% i 29,6%. Liczba dzikich składowisk w miastach w 2008 r. wzrosła o 30,1% a na obszarach wiejskich o 20,2% w porównaniu do roku 2007. Do terenów najczęściej dotkniętych dzikim składowaniem zalicza się miejsca w pobliżu zakładów gospodarki odpadami, nieużytki, pobocza dróg, boczne drogi, tereny prywatne (szczególnie na obrzeżach miast) i cieki wodne. W ciągu 2008 roku zlikwidowanych zostało w Polsce około 9 705 dzikich wysypisk, z czego 7 684 (79,2%) w miastach a 2 021 (20,8%) na obszarach wiejskich.

Przetwarzanie odpadów

W 2008 r. około 62,7 tys. ton odpadów komunalnych zostało przekształconych termicznie, o 52,9% więcej niż w roku 2007. Natomiast ilość odpadów przekształconych termicznie w stosunku do ogólnej masy odpadów pozostała w zasadzie niezmieniona na poziomie poniżej 1%.

W 2008 roku około 385,6 tys. ton odpadów komunalnych zostało poddanych biologicznym i mechaniczno-biologicznym procesom przetwarzania. Były to głównie odpady zielone z ogrodów, parków i cmentarzy, odpady z targowisk, biodegradowalne odpady kuchenne i odpady z gastronomii. Udział odpadów poddanych takiej obróbce w ogólnej ilości zebranych odpadów komunalnych wzrósł nieznacznie w porównaniu do poprzedniego roku do poziomu 3,8%.

Selektywna zbiórka odpadów

W 2008 roku selektywna zbiórka odpadów była prowadzona w 2 290 gminach, w tym odpady biodegradowalne były zbierane już w 834 gminach, podczas gdy w roku 2007 tylko w 252 gminach. W 188 gminach nie zorganizowano selektywnej zbiórki odpadów (w 2007 w 312 gminach). 

Udział odpadów zebranych selektywnie w ogólnej ilości zebranych odpadów komunalnych wzrósł z 5,1% w roku 2007 do 6,8% w roku 2008. Całkowita waga zebranych selektywnie odpadów wzrosła z około 513,0 tys. ton w roku 2007 do około 682,5 tys. ton w roku 2008. Około 335,5 tys. ton surowców przeznaczonych do recyklingu zostało wysortowanych ze zmieszanych odpadów komunalnych, co stanowiło ponad dwukrotny wzrost w porównaniu do 152,6 tys. ton wysortowanych w roku poprzednim.

Zebrano selektywnie z przeznaczeniem na recykling 174,9 tys. ton szkła (25,6% ogółu). Natomiast ilość zebranego selektywnie papieru i tektury wzrosła do 144,5 tys. ton (21,2%). Ilość zebranych odpadów biodegradowalnych kształtowała się na poziomie 123,1 tys. ton (18,0%) a tworzyw sztucznych wyniosła 82,9 tys. ton (12,1%). Biorąc pod uwagę najpowszechniej poddawane recyklingowi surowce, ilość zebranego szkła wzrosła o 29,0% od roku 2007, ilość papieru i tektury wzrosła o 28,6%, a tworzyw sztucznych o 23,2%.

Ilość zebranych odpadów metali w 2008 roku wykazała wzrost o 32,1% w stosunku do roku poprzedniego. W 2008 roku zebrano 9,5 tys. ton odpadów metali, przy 7,2 tys. ton w roku 2007. Mimo że ilość zebranych odpadów metali odpowiada małemu udziałowi wagowemu (1,4%) w ogólnej ilości odpadów zebranych selektywnie z przeznaczeniem na recykling, to istnieją szczególnie istotne przesłanki w poddawaniu tych odpadów recyklingowi (jak zmniejszenie zużycia surowców energetycznych).

źródło: B. Różańska, M. Sobczyk, "Infrastruktura komunalna w 2008 r.", Główny Urząd Statystystyczny, stat.gov.pl, Portal Komunalny: komunalny.pl

 Odpadoe statystyki

Odpady niebezpieczne - 2007 rok - Sławomir Stec

W Polce w 2007 roku wytworzono 1 811 726 ton odpadów niebezpiecznych. Odzyskowi poddano tylko około 1/4 tych odpadów. Ponad 39 tys. ton zostało zmagazynowanych. Spośród województw karpackich, najwiećej odpadów niebezpiecznych wytowrzono w województwie małopolskim, bo aż blisko 728 tys. ton. Na Śląsku w 2007 roku powstało tych odpadów ponad 228 tys. ton, a na Podkarpaciu około 30 tys. ton. Poniższy wykres ukazuje statystyki dla kraju i trzech województw.

Opakowania i produkty wprowadzone na rynek w 2005 - 2007 roku

W analizowanych trzech latach 2005 - 2007 nastąpił nieznaczny spadek ilości wprowadzonych opakowań na rynek krakowy. W 2005 roku było to 3174,1 tys. ton. W kolejnym roku zanotowano spadek do poziomu 2982,5 tys. ton, poczym nastąpił nieznaczny wzrost ilości tych opakowań do poziomu 3133,7 tys. ton. Analogicznie w tych latach poziom recyklingu tych opakowań wyniósł: 46,7; 62,5; 48,2 %.

Jeżeli przeanlizujemy ilość wprowadzonych na rynek olejów smarowych, to warto zaznaczyć, że w tej kategori następuje powolny sukcesywny spadek. Rok 2005 charakteryzował się tym, że na rynku znalazó się 196,8 tys. ton tych olejów. W kolejnym roku było to 185,6 tys. ton, a w 2007 181,6 ton.

Odwrotnie wygląda sprawa z oponami, gdzie notuje się coroczny wzrost ilości wrpowadzonego surowca na rynek. I tak w roku 2005 było to 147,8 tys. ton, w 2006 - 185,7 tys. ton, a w roku 2007 195,5 tys. ton. Niepokojącym jest również fakt, że maleje osiągnięty poziom recyklingu opon. W roku bazowym było to 16,2%, a w 2007 tylko 11,9%.

Poziom recyklingu w karpackich województwach

Rok 2007 ukazał ciekawe zestawienie poziomu recyklingu opakowań w trzech województwach. Zaskakująco mało odpadów wprowadzono na rynek w województwie małopolskim. Było to 4634 tony. Dla porównania na Podkarpaciu wprowadzono 23213 tony, a na Śląsku 126065 ton. Największy poziom recyklingu odnotowano w Małopolsce - 66,3%, a najniższy w podkarpackim - 34,7%. Dla porównania w Polsce wprowadzono łączni 3 117 184 tony opakowań, a poziom recyklingu wyniósł 48,2%

Źródło: GUS 2008. Wykresy własne na podstawie danych GUS.

• Azbest - nadal poważnym problemem

Azbest jest nazwą handlową i odnosi się do sześciu minerałów włóknistych z grupy serpentynów (chryzotyl) i amfiboli (krokidolit, amosyt termolit, aktynolit i antofilit). Minerały te źle przewodzą ciepło i są względnie odporne na działanie czynników chemicznych.

Skład chemiczny chryzotylu jest jednolity, natomiast skład chemiczny i właściwości fizyczne amfiboli są bardzo zróżnicowane. Rozdrabnianie włókien chryzotylowych może prowadzić do uzyskania oddzielnych pojedynczych włókien, podczas gdy rozdrabnianie amfiboli może zachodzić wzdłuż określonej płaszczyzny krystalograficznej włókna. Mechanizmy rozdrabniania amfiboli są ważne ze względu na działanie biologiczne, gdyż wpływają na liczbę cząstek, ich powierzchnię właściwą i ogólną respirabilność, co jest szczególnie istotne w przypadku włókien krokidolitowych, które są najbardziej szkodliwą odmianą azbestu.

Główną przyczyną aktywności kancerogennej azbestu jest wydłużony kształt jego cząstek, a więc kształt typu włókno. Krytyczne wymiary włókien respirabilnych azbestu to włókna o długości L>5 ?m, średnicy d<3 ?m i stosunku długości do średnicy włókien L/d ?3:1.

Kształt włóknisty azbestu można uznać za czynnik rakotwórczy pod warunkiem, że włókno jest na tyle trwałe, iż może istnieć w środowisku biologicznym przez długi okres. Na przykład chryzotyl ulega częściowemu rozpuszczeniu w płynach fizjologicznych. W odróżnieniu od chryzotylu, krokidolit prawie nie ulega zmianom w środowiskach biologicznych. Względnie dużą częstotliwość występowania międzybłoniaków u pracowników narażonych na krokidolit można by więc tłumaczyć większą trwałością tych włókien w organizmie.

Zastosowanie azbestu

Azbest występuje w wyrobach azbestowo-cementowych, w materiałałach ciernych, w azbestowych wyrobach włókienniczych, a także w asfaltach. Wyroby azbestowo-cementowe należały do najszerzej stosowanych materiałów budowlanych dzięki szczególnie korzystnym właściwościom technicznym, do których należy zaliczyć wysoką wytrzymałość mechaniczną, odporność na korozję i niepalność.

W Polsce za rakotwórcze dla ludzi uważa się wszystkie gatunki azbestu (aktynolit, amosyt, antofilit, chryzotyl, krokidolit, tremolit).

W ustawie o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest z dnia 19 czerwca 1997r., tekst jedn. (Dz. U. 2004 nr 3, poz.20)  są określone zasady w celu wyeliminowania w Polsce produkcji, stosowania i obrotu wyrobami zawierającymi azbest.

Narażenie zawodowe na azbest może zatem w Polsce występować:
?   w zakładach, które uzyskały tymczasową zgodę na produkcję wyrobów zawierających azbest, określaną corocznie w drodze rozporządzenia ministra gospodarki,  
?   podczas usuwania lub zabezpieczania wyrobów zawierających azbest w wielu gałęziach przemysłowych, w tym w budownictwie, w stoczniach, w przemyśle maszynowym, samochodowym, hutniczym, itd.

W Polsce azbest najczęściej wykorzystywano do produkcji:

• pokryć dachów: eternit i papa dachowa,
• płyt elewacyjnych i balkonowych,
• rur do wykonywania instalacji wodociągowych, kanalizacyjnych i centralnego ogrzewania,
• sprzęgieł i hamulców do wind,
• różnych typów izolacji cieplnej, bojlerów, kotłów, wymienników ciepła, przewodów centralnego ogrzewania,
• ognioodpornych kocy azbestowych.

W rozporządzeniu ministra gospodarki, pracy i polityki społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. (Dz.U. 2004 nr 71 poz. 649) są zawarte zasady dotyczące sposobów bezpiecznego użytkowania oraz warunków usuwania wyrobów zawierających azbest. Natomiast w rozporządzeniu ministra pracy i polityki socjalnej z dnia 2 kwietnia 1998 r. (Dz.U. nr 45, poz. 280) są określone zasady bezpieczeństwa i higieny pracy przy zabezpieczaniu i usuwaniu wyrobów zawierających azbest oraz program szkolenia w zakresie bezpiecznego użytkowania takich wyrobów.

Szkodliwość azbestu na zdrowie człowieka

Azbest staje się zagrożeniem dla zdrowia, gdy dojdzie do korozji lub uszkodzenia (łamanie, kruszenie, cięcie itp.) wyrobów zawierających azbest. Wówczas uwalniane są do powietrza włókna azbestu, które mogą zostać przeniesione przez układ oddechowy do płuc. Istotne znaczenie dla wielkości poziomu zanieczyszczenia powietrza włóknami azbestu, jakie powstają np. podczas prac demontażowych, ma zasada obniżania emisji pylenia: przez nawilżanie wyrobu przed oraz w trakcie demontażu, zaniechanie w miarę możności obróbki i destrukcji mechanicznej demontowanego wyrobu, nie posługiwanie się narzędziami napędzanymi elektrycznie (jak piły, wiertarki, wyzwalającymi znaczną emisję, ale narzędziami ręcznymi - najlepiej wolnoobrotowych o specjalnie wyprofilowanych ostrzach, zaopatrzonych w odsysanie pyłu i przeznaczonych dla obróbki wyrobów azbestowych). Podczas prac wymagana jest staranność i dokładność wszelkich czynności, wykonywanie ich według z góry przygotowanego planu.

Oddychanie powietrzem skażonym włóknami azbestowymi prowadzi do szeregu chorób układu oddechowego: pylicy azbestowej (azbestozy), łagodnych zmian opłucnowych, raka płuc (najpowszechniejszy nowotwór złośliwy powodowany przez azbest), międzybłoniaka opłucnej i otrzewnej (nowotwory o wysokiej złośliwości).

Zachorować mogą osoby, które miały kontakt z azbestem ze względu na rodzaj wykonywanej pracy oraz osoby narażone na długotrwałe wdychanie włókien azbestowych o małym stężeniu lub osoby narażone na krótkotrwałe przebywanie w miejscu o dużym stężeniu włókien azbestowych. Nieznana jest minimalna ilość pyłu azbestowego, która wywołuje choroby. Wiadomo natomiast, że im więcej włókien azbestu wdychanych jest do układu oddechowego, tym większe jest ryzyko choroby. Choroby mogą wystąpić nawet po 30 latach od momentu kontaktu z pyłem azbestowym. Pierwsze objawy mogące sygnalizować chorobę to: ból w klatce piersiowej, silny kaszel, duszności. 

Składowiska odpadów niebezpiecznych

Materiały zawierające azbest muszą być składowane na składowiskach odpadów niebezpiecznych. Poniżej lista niektórych składowisk w karpackich województwach:

• składowisko odpadów niebezpiecznych w Oświęcimiu, ul. Nadwiślańska 46
• składowisko odpadów "za rz.Białą" w Tarnowie, Zakłady Azotowe w Tarnowie-Mościcach S.A. ul. Kwiatkowskiego 8
• składowisko komunalne w Ujkowie Starym pow.olkuski, Zakład Gospodarki Komunalnej BOLESŁAW sp. z o.o. Bolesław, ul. Osadowa

•  Składowisko Odpadów komunalnych w Młynach pow.jarosławski, Zakład Gospodarki Komunalnej Gminy Radymno z/s w Skołoszowie 341

•  składowisko odpadów w Knurowie ul. Szybowa, zarządzane przez PPHU ?KOMART? sp. z o.o., Knurów ul. Szpitalna 7
• składowisko odpadów komunalnych w Świętochłowicach, MPGK sp. z o.o. Świętochłowice ul. Łagiewnicka 7641-608
• składowisko odpadów niebezpiecznych i obojętnych w Dąbrowie Górniczej ul. Koksownicza 1, Zakłady Koksownicze "Przyjaźń"

 Źródło: www.murator.pl; www.ciop.pl; www.wikipedia.pl, www.koscierzyna.gda.pl

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie sposobów i warunków bezpiecznego użytkowania i usuwania wyrobów zawierających azbest (Dz. U. z dnia 21 kwietnia 2004 r.) http://www.abc.com.pl/serwis/du/2004/0649.htm

• Reklamówki jednorazowe - za i przeciw. Co dalej z nimi?

 W ostatnich miesiącach bardzo polularnym tematem w mediach, a także w sklepach jest problem z tzw.: "foliówkami", czyli reklamówkami jednorazowymi. Chyba każdy z nas używał lub używa ich podczas codziennych zakupów, szczególnie w dużych sieciach handlowych. My na naszym portalu postanowiliśmy zająć się tym tematem bardziej szczegółowo.

********** 

Foliówki, reklamówki jednorazowe, torby plastikowe - to według popularnych definicji cienka torba wykonana z folii z tworzywa sztucznego. Popularna nazwa wywodzi się z faktu, że znajduje się na niej kolorowy reklamowy nadruk, np. z nazwą sklepu lub inną reklamą. Pod koniec lat 70 i 80 XX wieku powszechne w krajach Europy Zachodniej i dodawane tam do zakupów bezpłatnie, do Polski natomiast trafiały drogą indywidualnego transportu, często sprzedawane potem na targowiskach i ulicach. Użyteczność toreb "reklamówek" była ograniczona, nadawały się jednak do wielokrotnego użytku tak, że zastępowały powoli mniej wygodne i mniej estetyczne siatki na zakupy. Później także polskie sklepy i polscy producenci zaczęli wytwarzać własne reklamówki.

********** 

 Dane statystyczne dotyczące reklamówek jednorazowych:

1 sekundę zajmuje wyprodukowanie jednej torebki foliowej, która później używana jest przez średnio 25 minut
55 tys. ton - tyle odpadów tworzy się po wykorzystaniu 10 miliardów torebek
75 kilogramów - tyle zakupów można umieścić w ekologicznej torbie Green Bag - do kupienia w jednej ze stołecznych sieci sklepów
2 000 000 - tyle ptaków, ssaków morskich oraz ryb ginie rocznie na świecie od połkniętych plastikowych torebek
95 proc. - o tyle spadło zużycie toreb plastikowych po wprowadzeniu w Irlandii opłaty 15 eurocentów za jednorazówkę
10 proc. - to odsetek zużywanych dziennie torebek jednorazowych przez warszawiaków w skali kraju
115 - tyle metrów może przejechać samochód na ropie, która została wykorzystana do wyprodukowania jednej foliowej torebki
400 lat - nawet tak długo może rozkładać się torebka foliowa. Podczas tego procesu wytwarzają się groźne substancje
1,8 mln - tyle torebek dziennie zużywają mieszkańcy samej tylko Warszawy podczas zakupów. Większość z jednorazówek trafia na wysypiska śmieci

Rocznie produkuje się na świecie i wprowadza w obieg prawie bilion! (milion milionów) plastikowych torebek - jednorazówek i reklamówek. Całkowita roczna produkcja wszystkich toreb i worków foliowych sięga od 4 do 5 bilionów sztuk. Po wykorzystaniu powstaje z nich ok. 18 milionów ton odpadów rocznie
- bilion torebek na zakupy to około 10 milionów ton plastiku, do produkcji którego potrzebna jest ropa i gaz (surowce nieodnawialne), woda i energia a wytwarzane są również odpady i zanieczyszczenia
- podczas spalania torebek powstaje wiele szkodliwych odpadów (dioksyny)
- koszt eliminacji torebek jest tej samej wielkości co koszt ich produkcji
- 60% torebek nie poddaje się ani recyklingowi ani spalaniu
- są szkodliwe dla środowiska wodnego
- przyczyniają się do wyczerpywania zasobów naturalnych
- zanieczyszczają wizualnie środowisko

**********

Przeciw reklamówkom jednorazowym:

Głównym problemem folii jest wykorzystywana do jej produkcji ropa oraz czas rozkładu, sięgający nawet 400 lat. Dotyczy to głównie torebek wyrzuconych byle gdzie. Tych, które nie zostaną poddane przetworzeniu. Według badań, przeprowadzanych przez fundację "Nasza Ziemia", zaledwie kilka procent trafia do powtórnego przetworzenia. Ludzie zostawiają śmieci na dzikich wysypiskach nie myśląc, jak wielkim niebezpieczeństwem są one dla środowiska. Folia jest bardzo niebezpieczna dla zwierząt, które łatwo mogą się nią udusić. Podobnie i przystrojone reklamówkami drzewa nie wyglądają estetycznie.

********** 

Gdzie zakazano już używanie lub dystrybucję reklamówek jednorazowych?

Całkowity zakaz dystrybucji toreb foliowych:
- Australia : kilka regionów;
- Rwanda, Uganda, Jordania : dotyczy cienkich torebek;
- Japonia : 5, 15 i 25 dzień każdego miesiąca;
- Korsyka i kilka innych regionów we Francji;
- Południowa Afryka - zakaz produkcji i importu toreb o grubości<30 ?m;
- Indie - zakaz produkcji i importu toreb o grubości<30 ?m, w kilku, północno -  wschodnich regionach
- Mauritius : zakaz produkcji i importu toreb jednorazówek;
- Alaska : w 30 gminach i regionach

Zakaz dystrybucji darmowych toreb
- Holandia, Irlandia, Szanghaj, Rwanda, Korea Południowa, Hongkong, Bangladesz, Pakistan,    Nepal, Nowa Gwinea, Islandia, Tajwan.

Zastępowanie toreb jednorazowych torbami wielokrotnego użytku
- Anglia, Nowa Zelandia, Francja, Belgia, Holandia, Luksemburg, Niemcy, Włochy, Hiszpania, Hongkong

********** 

Czy tzw. torby ekologiczne są faktycznie ekologiczne? 

Eko-torby stały się modne. Wszędzie pełno eko-toreb, czyli biodegradowalnych siatek na zakupy. To one toczą boje o ręce klientów, wygrywając i z foliowymi (bo bardziej ekologiczne) i płóciennymi torbami (bo tańsze). Okazuje się, że najlepiej sprawdza zwykłe płótno, ale i tradycyjne foliówki nie są takie złe, jak maluje je opinia publiczna, a szczególnie media. Jak twierdzą niektórzy naukowcy zwykłe foliówki są bardzo wygodnym opakowaniem i nie są przecież trujące, bo powstały z prostego związku węgla i wodoru. Przy jej uzyskaniu zużywa się stosunkowo niewiele energii, nie zanieczyszcza się za bardzo wód i powietrza, a sama foliówka może podlegać recyklingowi, zatem może być ponownie wykorzystana. podobnie jak w przypadku eko-toreb. Promowane teraz torebki tzw. biodegradowalne też trzeba zbierać i sortować. W ich produkcji oprócz polimerów wykorzystano skrobię, która w środowisku się rozkłada, powodując rozpraszanie torebki. Ale polietylen nadal pozostaje, tyle że w postaci proszku. Polimer pod postacią pyłu może zacząć się osadzać na powierzchni wody, bo będzie od niej lżejszy, i stworzy kożuch, który uniemożliwi rybom i roślinom oddychanie. Pływającą po jeziorze torebkę można wyłowić, a powłokę z polimerowych drobin niestety już nie. Ponadto torebki z dodatkiem skrobi są dużo mniej wytrzymałe od wykonanych tylko z polietylenu. Oba czynniki spowodowały, że Zachód zaczął się z nich wycofywać, a u nas kreuje się je na wyjątkowo przyjazne środowisku.

**********

Czy mamy już teraz płacić za reklamówki? - /Źródło: Krzysztof Rokosz - dziennik Super Nowości/

Nie ma jeszcze przepisu nakazującego sklepom pobierać opłaty za foliowe reklamówki. Jednak wiele sieci handlowych powołuje się na nieistniejącą ustawę. Carrefour, Biedronka, E. Leclerc i Real każą sobie płacić od 15 do nawet 60 gr za jednorazowe reklamówki na zakupy. Tłumaczą, że robią to dla ochrony środowiska, a nawet wprost powołują się na nowe przepisy obowiązujące w Polsce. Jest to kłamstwo.

Prace nad ustawą o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi dopiero trwają. Ministerstwo Środowiska chce, by te przepisy weszły w życie w 2010 roku. Jednak płacenie za torby zacznie obowiązywać najwcześniej od 1 stycznia 2015 r. Maksymalna opłata ma wynosić 40 gr. W niektórych sklepach torby sprzedawane są dziś po 15, 20, a nawet po 60 gr. Dzięki temu handlowcy, zamiast wydawać po kilkaset złotych dziennie na torby dla klientów, zarabiają na nich po kilka tysięcy złotych. Produkcja jednorazowej reklamówki kosztuje bowiem 1 - 3 gr. Marże wynoszą więc od kilkuset do kilku tysięcy procent.

Biodegradowalne czy zwrotne?

Niektóre sieci handlowe wprowadzają reklamówki z foli biodegradowalnej. Na ich temat zdania naukowców są podzielone. Niektórzy zwracają uwagę na fakt, że produkcja i transport takich toreb pochłanają znacznie więcej energii niż cieniutkich jednorazowych reklamówek z polietylenu. Zanieczyszczenie środowiska dwutlenkiem węgla powstającym przy wytwarzaniu tej energii, a później reklamówek stawia pod znakiem zapytania ich ekologiczność. W dodatku okazuje się, że to biodegradowalne reklamówki wcale nie rozkładają się na tradycyjnych wysypiskach śmieci. Do rozpadu tej folii konieczne są specjalne warunki kompostowania. Pojawia się więc konieczność zbiórki i sortowania tych toreb. Naukowcy są natomiast zgodni w opinii, że najlepszym rozwiązaniem byłoby stworzenie systemu zbiórki tradycyjnych reklamówek z polietylenu. Nadają się one doskonale do recyklingu i produkcji kolejnych reklamówek. Niestety, w Polsce nie funkcjonuje system zbierania reklamówek.

**********

Propozycje rządowe:

Rząd chce, by za torebki foliowe płacić 40 groszy /Źródło: Gazeta Wyborcza z dn. 25.08.2009 r./

Sklepy nie będą już rozdawać za darmo torebek foliowych, będą pobierać od swoich klientów opłatę recyklingową, nawet 40 groszy - takie rozwiązania zawiera projekt ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, którym rząd zajmie się na jutrzejszym posiedzeniu.
Ministerstwo Środowiska, które przygotowało propozycję, chce ograniczenia stosowania foliowych toreb ze względu na ich szkodliwy wpływ na środowisko - torebki takie bardzo długo się rozkładają.

Zgodnie z propozycją resortu środowiska, stosując opłatę recyklingową przy torebkach foliowych, sklep w dalszym ciągu będzie mógł dawać klientom, bez pobierania żadnych opłat, torby, które ulegają biodegradacji lub są wykonane z papieru.

Projekt przewiduje również, że jednostki zajmujące się odzyskiem opakowań będą miały obowiązek przeznaczania na publiczne kampanie edukacyjne co najmniej 5 proc. przychodów pochodzących z zapewnienia odzysku oraz recyklingu odpadów. Kary za niewywiązywanie się z obowiązków ustawowych będą sięgać do 500 tys. zł.

Źródło informacji:

- www.wikipedia.pl; - www.dziennik.pl - www.wwf.fr - www.fcd.asso.fr - www.fne.asso.fr - www.reusablebags.com - www.lefestivalduvent.com

Po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej nasz kraj zaczęły obowiązywać pewne zobowiązania. Jakie są to dyrektywy w najbliższych latach?

********** 

 Odp: Polska zobowiązała się do:

- redukcji składowania odpadów biodegradowalnych o 25% do 2010 roku i o 50% do 2013 r.,
- odzysku 60% i recyklingu 55% odpadów opakowaniowych do roku 2014 ,
- dostosowania składowisk odpadów komunalnych do standardów UE, zamykania składowisk nie spełniających tych norm,
- odzysku i recyklingu zużytego sprzętu elektrycznego.

Na ten cel zostaną przeznaczone środki m.in. w wysokości około 15 mld zł, z czego 3,3 mld zł będzie pochodzić z funduszy strukturalnych.

Czy istnieją jakieś normy dla odpadów danego typu przyjmowanych na składowiska np. dla osadów  ściekowych /ostatnio miałem zwrot/ z oświadczeniem, że odpady się nie klasyfikują ? czy istnieje na to jakaś norma prawna określająca zasady?

********** 

Odp.  Kryteria odpadów przyjmowanych na składowiska określa Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 7 września 2005 r. w sprawie kryteriów oraz procedur dopuszczania odpadów do składowania na składowisku odpadów danego typu (Dz.U. Nr 186, poz. 1553 z poź. zm.). W dokumencie tym pominięte są procedury i kryteria przyjmowania odpadów do wykorzystania jako warstwy przekładkowe odpadów zeskładowanych. Mamy obowiązek ograniczać składowanie odpadów biodegradowalnych, nie składujemy więc osadów ściekowych, ale je odzyskujemy, wykorzystując jako warstwy przekładkowe na składowisku! Aż strach pomyśleć, co może znajdować się w odciekach i migrować do wody, którą później pijemy, jeśli na niezabezpieczone hałdy wylewany jest szlam zawierający niebezpieczne substancje...

Jak usunąć bezpieczne eternit z dachu?

 ********** 

Demontaż pokrycia z eternitu uregulowany jest ściśle przepisami zawartymi w rozporządzeniu ministra gospodarki z 14.08.1998 roku (Dz. U. nr 138, poz. 895) w sprawie wytwarzania odpadów niebezpiecznych zawierających azbest. Zdjęcia dachu z eternitu mogą podjąć się jedynie wyspecjalizowane firmy, mające koncesję na tego typu działalność. Adres takiej firmy można zdobyć między innymi w gminnym wydziale ochrony środowiska. Zamiar usunięcia eternitu należy zgłosić w terenowym organie nadzoru budowlanego. Formalności te może załatwić za panią firma, której pani to zleci. Usuwanie powinno odbyć się z zachowaniem odpowiednich procedur. Eternit jest groźny jedynie w momencie cięcia i łamania, uwalniają się wtedy niebezpieczne mikrowłókna azbestowe. Firma powinna więc zabezpieczyć teren, uniemożliwiając wstęp przypadkowym osobom. Pracownicy firmy muszą być ubrani w odzież ochronną i maski. Podczas zdejmowania płyt powinni do minimum ograniczyć ich łamanie się, kruszenie i pylenie. Prace należy prowadzić na mokro, ograniczając możliwość pylenia. Zdemontowane płyty powinny trafić do oznaczonych szczelnych foliowych worków, następnie powinny zostać przeniesione do samochodu, przykryte plandeką, wywiezione na składowisko lub do miejsca utylizacji. Na zakończenie prac powinna pani otrzymać oświadczenie o przebiegu prac zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jeśli dach jest większy niż 500 mkw., to wykonawca prac powinien przedstawić wyniki badań powietrza na zawartość azbestu
Usuwanie eternitu to droga inwestycja, bo sięgająca nawet kilku tysięcy złotych (nie licząc wykonania nowego pokrycia). O dofinansowanie tego przedsięwzięcia można się starać w lokalnym urzędzie - gminne wydziały ochrony środowiska mogą udzielić wsparcia inwestorowi, ale nie muszą. Ich decyzja uzależniona jest od zamożności gminy. Bogate pomagają mieszkańcom, biedne nie dysponują żadnym funduszem na ten cel. O dofinansowanie można ubiegać się również w wojewódzkim funduszu ochrony środowiska. Przed przystąpieniem do prac należy złożyć w funduszu wniosek i po pozytywnym jego rozpatrzeniu uzyskuje się dopłatę do kredytu bankowego, w formie spłaty części odsetek. Pomoc dotyczy jedynie zdjęcia eternitu, transportu i utylizacji. Unia Europejska na razie nie dofinansowuje usuwania azbestu. Eternitu jednak nie trzeba usuwać za wszelką cenę - należy to zrobić przed końcem roku 2032. Można ograniczyć koszty przedsięwzięcia, pokrywając eternit powłoką zabezpieczającą z farby akrylowej, przeznaczonej specjalnie do eternitu. Można również na istniejącym eternicie wykonać nowe pokrycie dachu z blachodachówki lub blachy trapezowej. Używa się wtedy specjalnych uchwytów renowacyjnych, dzięki czemu nie dochodzi do naruszenia powłoki eternitowej.

Rozbieram stare pokrycie dachowe eternitowe. Do kogo mam się zwrócić o zabranie odpadów z mojej posesji i czy poniosę jakieś koszty wywozu?

 ********** 

Posiadanie odpadów zawierających bardzo groźny i szkodliwy azbest należy zgłosić gminie w celu niezwłocznego ich usunięcia. Obowiązkiem gminy jest zorganizowanie wywozu eternitu do najbliższego miejsca składowania i utylizacji. Gmina powinna zatrudniać firmę, która zajmuje się przewozem odpadów azbestowych. Niestety gmina nie ma obowiązku pokrycia kosztów wywozu eternitu.  W wielu regionach jest możliwość starania się o dofinansowanie wywozu eternitu, bądź całkowity zwrot kosztów transportu. Gminy zwracają się o dofinansowanie do Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska. Odpady azbestowe są tak toksyczne i groźne dla życia, dlatego należy je niezwłocznie usuwać z terenów zamieszkanych i ich sąsiedztwa, nawet jeśli nie otrzymamy zwrotu kosztów ich wywozu.

Jakie odpady uznajemy za biodegradowalne?

 ********** 

Zgodnie z definicją zawartą w ustawie o odpadach, przez ?odpady ulegające biodegradacji rozumie się odpady, które ulegają rozkładowi tlenowemu lub beztlenowemu przy udziale mikroorganizmów?. Należą do nich:

• odpady kuchenne ulegające biodegradacji,
• odpady zielone,
• papier nieopakowaniowy,
• odpady z opakowań papierowych

  ---

Jakie odpady zaliczymy do wielkogabarytowych?

 ********** 

Odpadami wielkogabarytowymi są odpady pochodzące z gospodarstw domowych i obiektów infrastruktury, które ze względu na duże rozmiary można podzielić na:

• stare meble,
• zużyty sprzęt gospodarstwa domowego, tzw. sprzęt AGD
• urządzenia elektroniczne.

  ---

Które odpady należą do odpadów budowlano - remontowych?

 ********** 

W skład odpadów budowlano-remontowych wchodzą:

• odpady materiałów oraz elementów budowlanych i drogowych, takich jak: gruz ceglany, betonowy, ceramiczny, asfaltowy, 
• odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych,
• odpady asfaltów, smół i produktów smołowych (pokrycia dachowe),
• złomy metaliczne,
• gleba i grunt z wykopów (kamienie i żwir),
• odpady materiałów izolacyjnych.

  ---

Jakie odpady uznawane są za niebezpieczne?

 ********** 

Odpady niebezpieczne wchodzące w skład odpadów komunalnych to między innymi:

• świetlówki,
• baterie,
• akumulatory,
• odpady fotograficzne,
• rozpuszczalniki, oleje itp.

  ---

W jakim celu segregujemy odpady?

********** 

Ochrona zasobów naturalnych - zastosowanie surowców wtórnych zmniejszy zastosowanie surowców pierwotnych i niedobór zapasów bogactw naturalnych.
Ochrona środowiska - wydobywanie surowców i przetwarzanie ich na dobra konsumpcyjne jest nieustannie związane z obciążeniem i niszczeniem środowiska; oznacza to, że ochrona zasobów naturalnych jest jednocześnie ochroną środowiska.
Oszczędność energii - surowce wtórne są nośnikami energii, ich wykorzystanie prowadzi do ochrony energii tak długo, jak nakład energii na ich odzyskanie jest mniejszy od energii, którą w sobie zawierają i którą da się dzięki nim uzyskać. Oszczędzanie energii jest zatem także ochroną środowiska.

Które akty prawne w Polsce regulują segregację odpadami?

**********

Niezwykle istotnym problemem w Polsce jest zapewnienie, wynikających ze zobowiązań unijnych odpowiednich poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych, pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, poprzez tworzenie sieci instalacji i urządzeń do odzysku i unieszkodliwiania odpadów. Problemy te regulują następujące akty prawne :

• rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 maja 2005 r. w sprawie rocznych poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych (Dz.U. z 2005 r. Nr 103 poz.872 )
• ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. z 2005 r. Nr 25 poz. 202, z późn.zm.)
• ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. z 2005 r. Nr 180 poz. 1495)

  ---

Jakie są podstawowe zasady gospodarki odpadami?

**********

Do podstawowych zasad gospodarki odpadami należy :

1) zapobieganie powstawaniu odpadów oraz ograniczanie ich ilości oraz negatywnego oddziaływania odpadów na środowisko przy wytwarzaniu i użytkowaniu produktów i po zakończeniu ich użytkowania ;

2) zapewnienie zgodnego z zasadami ochrony środowiska odzysku ;
3) zapewnienie zgodnego z zasadami ochrony środowiska unieszkodliwiania odpadów.

Ze względu na miejsce powstawania odpady dzielimy na odpady przemysłowe i komunalne.

Czym zajmuje się Wydział Transgranicznego Przemieszczania Odpadów

********** 

Podstawowym zadaniem Wydziału Transgranicznego Przemieszczania Odpadów jest koordynacja i realizacja zadań kontrolnych Inspekcji w zakresie importu, eksportu i tranzytu odpadów co reguluje [Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 roku w sprawie nadzoru i kontroli przemieszczania odpadów w obrębie, do Wspólnoty oraz poza jej obszar] wraz ze zmianą wprowadzoną przez [Decyzję Komisji z dnia 24 listopada 1999 roku dostosowującą, zgodnie z art. 16 ust. 1 i 42 ust. 3, załączniki II, III, IV i V do rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar], która określiła tzw. zielony, bursztynowy i czerwony wykaz odpadów.

Jakie są główne założenia tworzenia Planów Gospodarki Odpadami?

**********

Plany Gospodarki Odpadami tworzone są na szczeblu gminnym, powiatowym i wojkewódzkim, które określają:

• aktualny stan gospodarki odpadami,
• prognozowane zmiany w zakresie gospodarki odpadami,
• działania zmierzające do poprawy sytuacji w zakresie gospodarowania odpadami,
• instrumenty finansowe służące realizacji zamierzonych celów,
• system monitoringu i oceny realizacji zamierzonych celów.

.